"นี่คือสิ่งที่เธอแย่งมาจากท่านดยุคคนนั้นหรือ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่แก่นกระดูกนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
แก่นกระดูกนี้ดูมืดลึก ลึกลับ
มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างยิ่ง
เขานึกถึงสายฟ้าแห่งสวรรค์ของกงซินเยว่ที่ถูกเปลี่ยนเป็นสายฟ้ามลทิน ก็น่าจะผ่านการแปลงของแก่นกระดูกนี้ใช่ไหม?
"อืม!"
กงซินเยว่ผงกศีรษะ
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เอ่ยอะไรอีก แผ่พลังจิตปกคลุมไปบนแก่นกระดูกนั้นในตอนนี้ หลับตาลงสัมผัสอย่างละเอียด
แต่ที่แปลกในตอนนี้คือ เขาไม่รู้สึกถึงความระคนปนเปเช่นก่อนหน้านี้เลยสักนิด
ภาพลวงตาของเขาหรือ?
ไม่...
ตอนนั้นเขายังรู้สึกได้ชัดเจนดี
บัดนี้เขาจึงระดมพลังจิตที่แรงกล้าขึ้นไปสัมผัสอย่างละเอียด
ไม่กี่นาทีผ่านไป คิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ขมวดเข้าหากัน
เขาก็ยังคงไม่รู้สึกถึงมัน
มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?
ในตอนนี้เขาใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ สายตามองไปที่กงซินเยว่พลางพูดว่า "มาเถอะ เราลองผสานจิตประสานกันดู!"
หลังจากสิ้นเสียงของเขา กงซินเยว่ก็ไม่ได้คิดมาก ระดมพลังจิตโดยตรงและหลอมรวมเข้ากับพลังจิตของเจียงเสี่ยวไป๋
ในระหว่างการประสานกัน เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋นำพาให้แผ่ปกคลุมไปบนแก่นกระดูกนั่น สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน
ใช่แล้ว พลังความระคนปนเปนั่นสัมผัสได้ชัดเจนอย่างยิ่ง
มันล่องลอยอยู่บนแก่นกระดูกนั่น แฝงเร้นยิ่งนัก
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้!" เสียงของกงซินเยว่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
แก่นกระดูกควรจะเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์ยิ่ง ไม่น่าเป็นอย่างนี้