“ฉันต้องการย้ายลูกชายของฉันคือหมี่เอินเข้าไปอยู่ในห้องเรียนชั้นพิเศษสูงสุด!”
เสียงของไอชาดังขึ้นทันที พร้อมกับสายตาที่มองลงมาด้านล่างแล้วพูดต่อว่า “ไม่รู้ว่าทุกท่านจะมีความเห็นอย่างไร”
เมื่อคำพูดจบลง ผู้คนที่นั่งอยู่ในที่ประชุมต่างมองหน้ากันสลับกัน ในตอนนี้ผู้เฒ่าคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังก็เอ่ยขึ้นว่า “รองเจ้าสถาบัน ท่านรักลูกจนหนักใจ เราเข้าใจ แต่สถาบันก็มีกฎของสถาบัน ยิ่งขึ้นสูง ไม่จำเป็นว่าจะเป็นผลดีกับหมี่เอินเสมอไป!”
“ฉันว่าก้าวทีละขั้นแบบมั่นคงจะดีกว่า!”
“ใช่แล้ว ถ้ามีฝีมือจริง ก็เข้าสอบเพื่อขยับขึ้นไปเองจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ!”
พอมีคนนำโหวต คำเห็นด้วยก็เพิ่มขึ้นทันที
ไอชาฟังคำพูดด้านล่างแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพูดว่า “ลูกชายฉันเก่งมาก เมื่อวานเขาเสนอตัวเองว่าจะไปห้องเรียนชั้นพิเศษสูงสุด ฉันคิดว่า……”
“รองเจ้าสถาบัน ท่านควรไตร่ตรองให้รอบคอบ!”
มีคนด้านล่างเปิดปากขึ้นอีกครั้ง
ไอชาเงียบลง แต่แล้วในตอนนั้นเอง เสียงกึ่งแก่กึ่งชราก็ดังขึ้นว่า “ฉันคิดว่าหมี่เอินเข้าห้องเรียนชั้นพิเศษสูงสุดไม่มีปัญหาอะไร!”
คำพูดจบลง ทุกคนในที่ประชุมตกใจ สายตาต่างพากันหันไปที่หุ่นหนึ่งร่าง
ชายคนนั้นคือกัวเหวินแห่งตระกูลลี่เฉิน
ฐานะของเขาไม่จำเป็นต้องพูดถึง
ท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคน ไอชาเองก็มองกัวเหวินด้วยความแปลกใจ
ใช่แล้ว
นางก็ประหลาดใจเหมือนกันที่กัวเหวินจะพูดช่วยนาง
ปกติแล้ว ตามหลักแล้วเขาน่าจะเป็นฝ่ายปฏิเสธซะมากกว่า
“ฉันสอนหมี่เอินไปแล้ว 2 คาบ!”
เสียงของกัวเหวินดังขึ้น “เมื่อวานเช้าหนึ่งคาบ เมื่อวานบ่ายอีกหนึ่งคาบ ผลงานของหมี่เอินเกินจินตนาการของฉัน ความสามารถด้านการเข้าใจของเขาก็แข็งแรงมาก!”
“ดังนั้น ฉันคิดว่าเขารับหน้าที่ในห้องเรียนชั้นพิเศษสูงสุดได้อย่างไม่มีปัญหา!”
กัวเหวินพูดถึงตรงนี้ ก็หันสายตาไปด้านล่างแล้วพูดต่อ “การสอบไม่ใช่จุดประสงค์สุดท้าย คนที่ผลงานดีแล้วย้ายห้องโดยตรงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ดังนั้นจะสอบหรือไม่สอบก็ไม่มีความสำคัญอะไร!”