“หะ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายแล้วก็อึ้งไปชั่วครู่
นี่หมายความว่ายังไง?
เรียกว่าเขารีบติดต่อกับน้องสาวของอีกฝ่ายงั้นเหรอ?
ขณะที่เขายังงงอยู่นั้น เสียงของอีกฝ่ายก็ดังขึ้นอีกครั้ง “หมี่เอิน นิสัยน้องข้าแข็งกร้าวมาก เงื่อนไขที่นางตั้งไว้ เราสองพี่น้องก็ปฏิเสธไม่ได้!”
“แต่วางใจได้นะ ขอเพียงเจ้าทำสำเร็จ เจ้ากับนางก็หมั้นหมายกันได้ ดังนั้น…ตั้งใจให้ดีล่ะ!”
“อย่าทำให้ข้าผิดหวังนะ!”
พูดจบ เสียงของอีกฝ่ายก็แฝงความอ่อนล้าอย่างชัดเจน
วางสาย อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้ซักถามเพิ่มเลย ตัดสายไปเสียทันที
เจียงเสี่ยวไป๋ถือโทรศัพท์ค้างไว้ ยืนงงอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ
ตอนนี้ แมวเก้าหางมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ตะลึงงัน ก็กลืนน้ำลายลงคอก่อนพูดว่า “เสี่ยวไป๋ นายว่ามีความเป็นไปได้ไหม ว่าสาวตระกูลผู่เซินที่หมี่เอินแต่งงานแบบแลกเปลี่ยนด้วย จะไม่ใช่ถังชิงล่ะ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้สติ มองโทรศัพท์ในมือ แล้วก็หัวเราะออกมา หัวเราะอย่างสุดใจ
นี่ต้องถามกันเลยเหรอ?
ชัดเจนอยู่แล้ว!
แถมเขายังรู้สึกได้ด้วยว่า ทำไมตอนนั้นถังชิงถึงถามเขาว่าจะยังมาทางตะวันตกอีกไหม
อาจเพราะเรื่องการแต่งงานแลกเปลี่ยนนี่แหละ
ถ้าเป็นจริงแบบนี้ ครั้งนี้เขาชนลอตเตอรี่ใหญ่เลยนะเนี่ย
คิดไปถึงตรงนี้ เขาก็หัวเราะคิดคิกออกมาดัง ๆ
แมวเก้าหางก็ส่ายหัวทึ้งใจ
นี่แหละที่เรียกว่าบุพเพสันนิวาส