เงียบ!
ใช่แล้ว ทั่วทั้งหุบเขาเซียวซินเงียบสงัดลงอย่างน่ากลัว จากการพูดของเจียงเสี่ยวไป๋
ทุกคนอ้าปากค้างมองไปทางเวทีกลาง
ครู่ต่อมา ผู้คนในที่นั้นก็ลุกขึ้นยืนกันทีละคน
“อย่าห้ามฉัน ฉันจะจัดการให้ตาย!”
“ฉันจะฆ่ามัน!”
“คิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง?”
หลังความเงียบสงัด หลายคนก็กระโดดขึ้นมาทันที เส้นเลือดปูดโปน
รู้สึกยังไงล่ะ
ก็เหมือนกับว่าสติปัญญาของตัวเองถูกเจียงเสี่ยวไป๋ดึงออกมาใส่เขียง แล้วก็เอาไปขยี้กับไม้ซักผ้า แล้วยังถูกสัตว์อสูรหลายแสนตัวเหยียบย่ำซ้ำอีก
ล้อเล่นหรือไง?
อะไรกัน แค่ความเงียบเนี่ยนะ?
บ้าเอ๊ย!
ไม่ต้องสงสัย คนทั้งที่นั้นระเบิดอารมณ์กันหมด
หญิงวัยกลางคนก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋แค่ลองเสียง แต่ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา
ส่วนหญิงสาวที่สวมผ้าคลุมหน้า สายตาของนางก็ดูน่าสนใจไม่น้อย สุดท้ายก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เจียงเสี่ยวไป๋นี่มันดูหมิ่นเสียงดนตรีจริง ๆ
แต่ทว่า ในตอนนี้เอง เสียงเพลงที่อ่อนโยนก็ดังขึ้น
ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา ราวกับสายฝนอันอ่อนโยนตกลงบนหัวใจ ทำให้เกิดระลอกคลื่น
บริสุทธิ์มาก เรียบง่ายมาก
เสียงดนตรีที่เรียบง่าย มาพร้อมกับความปรารถนาอันเรียบง่าย
“จิตใจที่สงบ บ้างก็บอกว่า ไม่คิด ไม่นึกถึง!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ ดังขึ้น: “ผมคิดว่านั่นมันเป็นการวางเฉยมากกว่า ไม่ใช่ความสงบที่แท้จริง และไม่ใช่ความเงียบที่แท้จริง!”
“จิตใจที่สงบ คือการยอมรับและปล่อยวางในขณะที่ยังมีความคิดถึงอยู่!”
“โอบกอดตัวเองในอดีต เฝ้ารอตัวเองในอนาคต ความคิดใดก็ไม่จำเป็นต้องทิ้งไป!”