หอศักดิ์สิทธิ์
บนยอดเขาสูงแห่งหนึ่ง เหงื่อกาฬไหลรินลงมา พลังวิญญาณอันน่าตกใจวนเวียนอยู่รอบกายซูจิ่นอวี๋ ใบบหน้างดงามราวเทพธิดา เผยให้เห็นแววเจ็บปวดเป็นครั้งคราว
แต่ในขณะนั้นเอง ร่างกายของนางก็สั่นเทิ้มเล็กน้อย
ราวกับมีมืออันอ่อนโยนคู่หนึ่ง ไล้แตะผ่านใบหน้า
คิ้วที่ขมวดมุ่นค่อย ๆ คลายออก ร่างกายที่ตึงเครียดค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
ครู่ต่อมา นางลืมดวงตางามขึ้น มองไปทางทิศของศักดิ์สิทธิ์สถานเช่นกัน ในแววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
เป็นเขา...
ในเวลาเดียวกัน ผู้คนมากมาย ในหลาย ๆ แห่ง ต่างก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างกัน
ตระกูลจู๋
ภายในเรือนไผ่หลังหนึ่ง
เสียงพิณอันไพเราะชวนฟัง ดังก้องกังวานไปทั่ว
ผู้ที่บรรเลง สายตาก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเช่นกัน
สองมือนั้นโลดแล่นอยู่บนพิณโบราณ ยังได้ยินเสียงกระดิ่งอันไพเราะเป็นจังหวะอีกด้วย
บนตำหนักน้ำแข็ง
เงาร่างหนึ่ง ดวงตาสีครามค่อย ๆ เบิกขึ้น ในแววตาก็เต็มไปด้วยความยินดี
ในวินาทีที่ผีเสื้อน้ำแข็งเบ่งบาน งดงามจนไม่อาจพรรณนา
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้เลยว่าอิทธิพลของเขานั้นลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ยังคงหมกมุ่นอยู่กับมัน
เนิ่นนานยิ่งนัก เสียงพิณค่อย ๆ ปิดฉากลง
ในขณะที่ทุกคนกำลังหลงใหล ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้น เสียงขลุ่ยอันไพเราะก็ดังก้องไปทั่วฟ้าดินอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋กำลังใช้ข้อเท็จจริงบอกกับทุกคน
พิณ เขาทำได้
เสียงขลุ่ย เขาก็ทำได้เช่นกัน
และเสียงขลุ่ยที่ดังก้องขึ้นมานั้น ราวกับสายน้ำใสเย็น ผุดซึมเข้าไปในหัวใจของผู้คน
ในเวลานี้ เสียงพิณโบราณที่เงียบงันไปโดยรอบก็เริ่มบรรเลงขึ้นมาอีกครั้ง ประสานเข้ากับเสียงขลุ่ยได้อย่างลงตัว