"สุดยอด!"
จิ่วเว่ยแมวได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ ก็ชมออกมาทันที
ไม่เป็นไร ก็บอกว่ามีปัญหา
แต่ถ้าฉันไม่พูด พวกคุณจะทำอะไรฉันได้?
จินเฟิงก็พยักหน้า ท่าทางเหมือนกับว่าไม่คู่ควรกับตำแหน่งเซียนซือ
"ไอ้หมอนี่ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!"
"ดูหมิ่นและล้อเล่นกับอาจารย์ใหญ่ อาจารย์ต้องลงโทษหนัก!"
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ยิ่งทำให้ความโกรธรอบข้างเพิ่มขึ้น
องค์ชายรองหวงหลิงจิ้ง ยิ่งโกรธจนแทบระเบิด
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ พร้อมพูดว่า "เห็นไหม? นี่คือปัญหาของพวกคุณ การฝึกใจให้สงบไม่ได้ผล ถ้าพูดง่าย ๆ แค่นี้ ก็ทำให้คนพวกนี้หงุดหงิดขึ้นมาใหม่ได้!"
"ถ้าฝึกถึงระดับแล้ว จะเป็นแบบนี้ได้ยังไง?"
เมื่อพูดจบ ทั่วทั้งสนามเงียบสงัด หญิงวัยกลางคนในม่านหลังเวทีหลักก็ชะงักไปชั่วขณะ คนข้างกายเธอ สีหน้าก็ปรากฏแววประหลาดใจเล็กน้อย
"เธอ...เธอ..."
"ไอ้หมอนี่..."
คนรอบข้างยังอยากพูด แต่ตอนนี้ไม่กล้าพูดแล้ว รู้สึกอึดอัดใจสุด ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นทั้งสนามเงียบลง ก็พูดว่า "เสียงดนตรีช่วยให้ใจสงบ พอเสียงดนตรีจบก็กลับมากระวนกระวาย! ปัญหานี้ยังไม่ใหญ่อีกเหรอ?"
พูดไปก็หยุดไป แล้วพูดต่อว่า "การฝึกใจให้สงบอย่างแท้จริง ต้องทำให้คนเรารักษาสภาพนั้นไว้ได้ ต่อให้รักษาได้ไม่นาน ก็ไม่ควรสั้นขนาดนี้!"
"รู้ไหมว่าปัญหาอยู่ที่ไหน?"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดช้า ๆ
เมื่อพูดจบ เสียงของหญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้น "ขอเชิญคุณหนูชี้แนะด้วย!"