"ท่านบรรพบุรุษ พวกเราโง่เอง แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี?"
ตอนนี้จ้านควงประมุขเผ่ากลับสู่สภาพปกติแล้ว มองไปทางบรรพบุรุษทั้งหกอย่างระมัดระวัง
พวกเขาไม่ได้คิดอะไรให้รอบคอบจริง ๆ
แต่พอได้ยินคำพูดของบรรพบุรุษ พวกเขาถึงได้คิดออก
ถ้าการคลั่งเลือดยังรักษาสติไว้ได้ นั่นจะเป็นการยกระดับให้ทั้งเผ่าของพวกเขาเลยทีเดียว
"ไม่มีทาง!"
สีหน้าบรรพบุรุษทั้งหกไม่สู้ดีนัก: "ทำได้แค่ติดตามเขาไปเท่านั้น!"
พูดจบ หนึ่งในบรรพบุรุษก็กล่าวขึ้น: "พวกผู้อาวุโส รวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ของเผ่า!"
"แยกย้ายกันได้ ส่วนพวกผู้อาวุโส ตามข้ามา!"
หลังจากบรรพบุรุษทั้งหกหายไป จ้านควงมองไปรอบ ๆ แล้วพูดหนึ่งประโยค ก่อนจะพุ่งเข้าไปในเผ่า
และในเวลานี้ ที่ห้องโถงใหญ่ของเผ่าอักขระโบราณ
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ
ส่วนเฟิงฉียืนอยู่ข้าง ๆ ดูท่าทางหวาดกลัว ลำคอขยับไม่หยุด
รู้สึกปากแห้งคอแห้งโดยไม่รู้ตัว
ในหัวมักจะนึกถึงภาพที่เจียงเสี่ยวไป๋ปราบจ้านควงและปราบบรรพบุรุษทั้งหกได้
ตอนนี้เขาถึงเข้าใจความหมายของคำที่เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่า หลังจากที่เขาเข้ามาแล้ว ต่อไปไม่ต้องหวาดกลัวอีกแล้ว
นั่นไม่ใช่การสั่งให้เขาตาย แต่เป็นการบอกให้เขารู้ว่า เผ่าอักขระโบราณนี้สามารถควบคุมได้จริง ๆ
แท้จริงแล้วเขาเป็นใครกันแน่?
เฟิงฉิมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ อยากจะเปิดหน้ากากนั้นออกมาดูจริง ๆ
ในเวลานี้ อวกาศก็เกิดระลอกคลื่น
บรรพบุรุษทั้งหกปรากฏตัวในห้องโถงใหญ่ สายตาจดจ่ออยู่ที่เจียงเสี่ยวไป๋ ยังไม่ทันเอ่ยปาก เจียงเสี่ยวไป๋ก็โบกมือแล้วพูดว่า: "ไม่ต้องเกรงใจ นั่งเถอะ!"