“เอ่อ...”
บรรพชนของตระกูลอักขระโบราณมองปืนใหญ่เครื่องมือวิญญาณนับพันกระบอกที่สว่างวาบ สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
เขามองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เดินเข้ามาใกล้ แล้วนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก
ส่วนคนของตระกูลอักขระโบราณที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไปกันหมด
“เฮ้ ฉากนี้คุ้นตาชะมัด!”
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น
“ใช่ ๆ!”
ฟีนิกซ์ทองพยักหน้า ฉากนี้คุ้นจริง ๆ
ทำให้ทุกคนอดนึกถึงสัตว์อสูรใหญ่สามตัวในเทือกเขาสถาบันศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้
ตอนนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ใช้ปืนใหญ่เครื่องมือวิญญาณพวกนี้ข่มขู่เหมือนกัน
“ฮ่า ๆ น้องชาย ฉันล้อเล่นกับคุณเอง คุณนี่ก็จริงจังไปได้ ล้อเล่นแค่นี้ไม่ได้เลยหรือไง!”
บรรพชนของตระกูลอักขระโบราณที่เพิ่งพุ่งเข้ามา จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “จะว่าไป หน้ากากของคุณนี่ดูดีไม่เบา ฉันแค่อยากดูใกล้ ๆ เท่านั้นเอง”
“อย่าเข้าใจผิดล่ะ!”
“อ้อ...”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า พลางมองบรรพชนอีกห้าคนที่สีหน้าดูประหลาด แล้วถามว่า “พวกคุณอยากดูให้ชัด ๆ ด้วยไหม?”
สิ้นเสียง ปืนใหญ่พันกระบอกก็เพิ่มเป็นสองพันกระบอกทันที หันปากกระบอกไปทางทั้งห้าคน
อย่าคิดว่าเขาไม่เห็นความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทั้งห้าคน
คิดจะฉวยโอกาสตอนเขาเผลอฆ่าเขางั้นหรือ?
หึ?
ตลกสิ้นดี!
สีหน้าของทั้งห้าคนเปลี่ยนไป
ถึงพวกเขาจะอยู่ระดับจักรพรรดิ แต่หากต้องรับมือกับปืนใหญ่เครื่องมือวิญญาณพวกนี้ ต่อให้ต้านไว้ได้ก็ต้องบาดเจ็บสาหัส
ยิ่งไปกว่านั้น ยอดฝีมือส่วนใหญ่ของตระกูลอักขระโบราณก็อยู่ที่นี่
ถ้าถูกปืนใหญ่ยิงถล่มมั่วซั่ว คงตายกันหมดแน่ไม่ใช่หรือ?
แค่ยิงไปทางหมู่บ้านของพวกเขาสักสองสามนัด พวกเขาก็ทนไม่ไหวแล้ว