“ใช่แล้ว”
ถังหยางหันกลับมา มองหญิงสาวที่ตกตะลึงด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า “ไม่อย่างนั้น เมื่อวานเขาจะวินิจฉัยอาการคุณหนูเฟิ่งซีได้ง่ายดายขนาดนั้นหรือ?”
ขณะที่ถังหยางพูด เจียงเสี่ยวไป๋ที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จากปฏิกิริยาของหญิงสาวก็ดูออกได้ว่า จีเฟิ่งซีเก็บเรื่องที่เขามาจากตระกูลเจียงไว้เป็นความลับมาก แม้แต่คนใกล้ตัวก็ยังปิดบัง
จีเฟิ่งซี...
ผู้หญิงคนนี้ นิสัยใช้ได้ทีเดียว
เป็นคนที่คู่ควรแก่การไว้วางใจอย่างยิ่ง
หากเป็นเช่นนี้ คำถามของเขา ก็สามารถถามได้อย่างสบายใจขึ้น
“พวกคุณรอสักครู่ ฉันจะไปถามคุณหนู!”
หญิงสาวพูดจบ ก็รีบเดินไปทางบ้าน
เมื่อวานเธอยังตกใจที่เจียงเสี่ยวไป๋วินิจฉัยอาการคุณหนูของเธอได้ ฝีมือแพทย์นี่ต้องเก่งกาจเพียงใด
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว
ที่แท้ก็มาจากตระกูลเจียง นี่ก็ไม่แปลกแล้ว
“ไป!”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นหญิงสาวเข้าไปแล้ว ก็เอ่ยขึ้นหนึ่งคำ ก่อนจะเดินนำเข้าไป
จีเฟิ่งซีคงคาดเดาได้ว่าพวกเขาจะมา จึงสั่งหญิงสาวคนนี้ไว้เป็นพิเศษให้ปฏิเสธการเยี่ยม
ฉะนั้นรอต่อไป ก็มีแต่จะถูกปฏิเสธ
ถังหยางอึ้งไปชั่วขณะ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เดินตามเจียงเสี่ยวไป๋เข้าสู่ลานบ้าน
ฮั่วเฉินเดินอยู่หลังสุด มองดูด้วยความสงสัย
เขากลับเข้ามาได้
ภายในห้อง หญิงสาวมองจีเฟิ่งซีด้วยความเหลือเชื่อ
จีเฟิ่งซีไม่ได้ดีใจอย่างที่เธอคิด กลับดูสงบนิ่ง ถึงขั้นให้เธอปฏิเสธต่อ