"พูดจาให้ดี ๆ ก็ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋เป่าเปลวไฟวิญญาณราชวงศ์ที่ปลายนิ้วให้ดับลง แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม: "ไม่อย่างนั้น ฉันไม่รังเกียจที่จะทำให้พวกแกหายไปตลอดกาล!"
พูดจบ ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็วาบไปด้วยความเย็นยะเยือก
"ฉัน... พวกเราเป็นสัตว์อสูรรับใช้ใต้เท้าชางกู่!"
สัตว์อสูรโบราณตัวนั้นได้ยินแล้วก็สั่นเทาแล้วตอบออกมาประโยคหนึ่ง
ว่ากันว่าอยู่มานานยิ่งไม่กลัวตาย
แต่มันเป็นข้อยกเว้น ยิ่งอยู่นาน ก็ยิ่งไม่อยากตาย
โดยเฉพาะสภาพร่างกายที่เป็นวิญญาณ
ถ้าตายไป ก็จบกันจริง ๆ
"ชางกู่?"
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว สายตามองไปที่แมวเก้าหางบนไหล่ของตัวเอง
หรือว่าที่คุยกับแมวเก้าหางได้คือไอ้นี่?
ด้วยความสงสัย เจียงเสี่ยวไป๋ถามอีกครั้ง: "ข้างในเหลือมันเป็นวิญญาณโบราณตัวเดียวเหรอ?"
"ใช่!"
สัตว์อสูรโบราณตัวนั้นพยักหน้าด้วยเสียงสั่นเทา
"แล้วกระดูกบรรพบุรุษที่อยู่ข้างในนั่นมันของอะไรกันแน่?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามต่อ
เขาค่อนข้างอยากรู้เรื่องนี้
"กระดูกบรรพบุรุษ..."
วิญญาณโบราณทั้งห้าตัวสั่นสะท้าน แล้ววิญญาณที่พูดอยู่นั้นก็พูดขึ้น: "เงื่อนไขที่กระดูกบรรพบุรุษจะทิ้งไว้ได้นั้นเคร่งครัดมาก อย่างแรกต้องเป็นสายเลือดรุ่นที่สามขึ้นไป รับประกันความบริสุทธิ์ของเลือดอย่างสมบูรณ์ พร้อมกับระดับพลังต้องถึงขั้นจักรพรรดิขึ้นไปด้วย!"
"เพราะแบบนี้ กระดูกที่ทิ้งไว้จึงถูกเรียกว่ากระดูกบรรพบุรุษ!"
"สายเลือดรุ่นที่สามขึ้นไป? แล้วพลังยังต้องถึงขั้นจักรพรรดิขึ้นไปอีก?"
เจียงเสี่ยวไป๋อ้าปากค้างด้วยความตกใจ