"รู้สึกเหมือนมีสายตาจ้องมองเราอยู่?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินดังนั้น ก็เหลือบมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง
พินิจไปโดยรอบ ก็เห็นแต่เพียงวิญญาณล่องลอย
แมวเก้าหางก็พินิจไปรอบ ๆ เช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าไม่แน่ใจว่าแววตานั้นมองมาจากที่ไหน
"ไม่ว่าจะยังไง ที่นี่ก็แปลกประหลาดแน่นอน ระวังไว้หน่อยดีกว่า!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางจับข้อมือของหวงหลิงเยว่ไว้
ตัวเขาจะยังไงก็ว่าไปอย่าง
แต่จะปล่อยให้หวงหลิงเยว่เกิดเรื่องขึ้นมาไม่ได้เด็ดขาด
หวงหลิงเยว่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋จับข้อมือขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก็รู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างท่วมท้นในทันใด ก้าวเดินไปข้างหน้าก็มั่นคงยิ่งขึ้น
ส่วนแมวเก้าหางเพราะไม่มีเสียงนั้นเตือนอีกแล้ว ตอนนี้จึงได้แต่เดินตามสัญชาตญาณเท่านั้น
ระหว่างทาง มองเห็นหินสีขาวรอบข้างมีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างหนาแน่น
สูงต่ำสลับกันไปมา ราวกับค่ายกลลวงตา
จำนวนวิญญาณล่องลอยก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
พวกมันวนเวียนอยู่รอบ ๆ สายตามองมาด้วยความดุร้าย เห็นได้ชัดว่าไม่ต้อนรับพวกเขาที่มาที่นี่
เมื่อพวกเขาเดินลึกเข้าไปได้ระยะหนึ่ง วิญญาณล่องลอยรอบข้างก็เริ่มปั่นป่วน ในขณะนั้นเองก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น: "แม้จะไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาหาที่นี่ได้ยังไง แต่ข้าเตือนพวกเจ้าไว้ รีบไปเสียให้พ้น ที่นี่ไม่ใช่..."
ยังพูดไม่ทันจบ วิญญาณมังกรเขียวกับวิญญาณซูเยวี่ยก็พุ่งเข้าไปทันที และในชั่วอึดใจถัดมา: "เดี๋ยวก่อน! พี่ใหญ่ทั้งสอง ผิดแล้ว ผิดแล้ว ผิดแล้ว!"
"ฉันก็แค่คนเฝ้าประตู อย่าฆ่าฉันเลย..."
เมื่อเสียงนั้นจบลง
ไม่นานนัก ภายใต้กรงเล็บอันแหลมคมของวิญญาณซูเยวี่ย สัตว์อสูรชนิดหนึ่งที่ไม่รู้จักชื่อก็ถูกลากมาทิ้งไว้ตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋