"เหอะ ๆ!"
ชายชราผมขาวที่เป็นหัวหน้ายิ้มออกมา ดึงความสนใจของเจียงเสี่ยวไป๋มาที่ตัวเขา ชี้ไปที่เก้าอี้แล้วกล่าวว่า "ท่านวังจู่ เชิญนั่ง!"
"อ้อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า นั่งลงบนเก้าอี้
แต่เขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า หุ่นยนต์ดูดฝุ่นนั่นมันเตะก้นบุหรี่เข้าไปใต้เตียง แล้วดูดไม่เข้า สุดท้ายก็ดันออกมาหมดเลยหรือเปล่า
แล้วก็...
ชายชราผมขาวที่ยิ้มแย้มตรงหน้านี้ คือคนเดียวกับที่เพิ่งด่าโวยวายเมื่อกี้หรือ?
ฟ่อ...
เปลี่ยนไปไกลเกินไปหรือเปล่า?
สองบุคลิกหรือนี่?
ท่ามกลางความสงสัยของเขา ชายชราผมขาวนั่งลงข้าง ๆ แล้วพูดว่า "ข้าได้ยินจากถานจิ่งและพวกว่า ท่านวังจู่ได้คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มาแล้ว? หรือว่าอาจเปิดมันได้แล้วด้วยซ้ำ?"
"อืม!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าตอบทันที "เปิดแล้ว!"
สิ้นเสียง ชายชราผมขาวทั้งสามในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ
คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์
นั่นมันของดีจริง ๆ
ยิ่งเปิดได้แล้วด้วย...
"วังจู่มีวาสนาเป็นเลิศ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านก็คงเข้าใจความแตกต่างระหว่างที่นี่กับที่แห่งนั้นแล้วสินะ?"
ชายชราผมขาวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ดวงตายิ่งฉายแววประหลาดมากขึ้นไปอีก
"อืม รู้แล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอีกครั้ง
"เราไม่ทราบวิธีรวมฐานที่อยู่ในคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ แต่ข้าอยากบอกเจ้าว่า ในโลกนี้ ไม่ว่าจะรวมฐานด้วยวิธีใด ล้วนมีความเสี่ยงสูงมาก ทำไม่ดีอาจถึงตายได้!"
ชายชราผมขาวพูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าเคร่งเครียด "ตลอดมาบรรดาวังจู่ของตำหนักสดับโลก มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เลือกจะรวมฐาน!"