“คนเลวตัวน้อย ฉันอยากแต่งงานแล้วนะ!”
บ่ายสามโมง
ซูจิ่นอวี๋เอนกายพิงอกเจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตาหวานซึ้งจ้องมองเขาเอ่ยว่า “ฉันอยากเป็นภรรยาของคุณ!”
“เรื่องนี้ต้องรีบจัดใส่ตารางเลยนะ เพราะถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ถ้าเป็นไปได้ ก็จัดพร้อมกับสาว ๆ คนอื่นเลย…”
“ฮ่า ๆ!”
เจียงเสี่ยวไป๋อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ยกมือบีบใบหน้างดงามนั่นทีหนึ่ง “ผู้หญิงโง่!”
“โง่ก็โง่สิ!”
ซูจิ่นอวี๋พูดจบสี่คำ ก็ซุกอกเจียงเสี่ยวไป๋ ฟังเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเปี่ยมสุข
เธอรักผู้ชายคนนี้
เธอยินดีที่จะทุ่มเทให้เจียงเสี่ยวไป๋อย่างเงียบ ๆ
เธอยินดีที่จะยอมสละทุกอย่างเพื่อเจียงเสี่ยวไป๋ ทิ้งได้หมดทุกสิ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่พูดอะไร ได้แต่กอดผู้หญิงคนนี้ไว้
นานต่อมา ซูจิ่นอวี๋ลืมตาขึ้นพูดว่า “พอมีเวลา เราไปเยี่ยมบ้านกันนะ! อีกบ้านน่ะ…”
เธอคิดถึงบ้านไม้ที่เจียงเสี่ยวไป๋สร้างให้ในป่าแล้ว
“ได้สิ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ
“เอาล่ะ งั้นฉันไปทำงานต่ออีกแป๊บนะ!”
ซูจิ่นอวี๋พูดพลางลุกขึ้นจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋ จัดเสื้อผ้าแล้วจึงเดินจากไป
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังของเธอ ก็อดยิ้มอีกครั้งไม่ได้
เวลาผ่านไป
ห้าโมงกว่า ซูจิ่นอวี๋กลับเข้ามาอีกครั้ง ทั้งคู่จึงกลับที่พักไปด้วยกัน
และในช่วงสองวันต่อมา