“คุณปอเกอร์ จำเป็นต้องเถียงกับพวกแบบนี้ทำไม!”
นี่เหอมองปอเกอร์ที่โกรธจนตัวสั่นแล้วจึงเข้าไปห้าม “พวกเรามาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนวิชาการ วิชาการต่างหากที่เป็นเป้าหมายหลักของครั้งนี้!”
เขามองออกแล้วว่าหมี่เอินคนนี้ไร้ยางอายสุด ๆ
สู้ด้วยคำพูดแล้วไม่มีทางได้เปรียบ
แม้จะขุดหลุมรอแล้วอีกฝ่ายก็กระโดดลงไปเอง แล้วนายจะทำอะไรได้?
งั้นก็เลี่ยงไปเลย
โดยเฉพาะปอเกอร์ ในฐานะผู้นำของสมาคมในครั้งนี้ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ยิ่งทำยิ่งไม่เป็นที่ชื่นชมแน่
“ใช่ นี่เหอพูดถูกแล้ว ไม่จำเป็นต้องโกรธกับคนแบบนี้!”
ผู่นอกับไลเดอร์ต่างพยักหน้าหงึก ๆ อยู่ด้านข้าง
ปอเกอร์สูดหายใจลึก ๆ แล้วจ้องเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ไอ้เจ้านี่……เขาจำได้แล้ว
จากนั้นเขาหันไปทางท่านผู้เฒ่าโม่แล้วกล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่าโม่ คุณเลือกคนต่อได้เลย!”
“หมี่เอิน ถ้าเธอไม่อยากเข้าร่วม แล้วก็……”
ท่านผู้เฒ่าโม่พูดไปถึงตรงนั้นก็ตั้งใจหยุดเสียงเอาไว้ ผ่านไปไม่กี่วินาที เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังเงียบสนิทไม่มีทีท่าจะพูด จึงถอดใจถอนหายใจ หันไปมองคนอื่น สุดท้ายเลือกออกมาสองคน
และพอเลือกจบเพียงแค่นั้น เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นเสียเอง “เอ่อ พูดจริง ๆ นะ ฉันไม่สนใจจะท้าสู้กับสามขี้แพ้หรอก!”
“แต่……คุณปอเกอร์ใช่ไหม นายสนใจจะรับคำท้าของฉันไหมล่ะ?”
พอเจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึงพร้อมกัน
แต่ในจังหวะนั้น เสียงของท่านผู้เฒ่าโม่ก็ดังขึ้นทันที “หมี่เอิน หยุดเรื่องไร้สาระซะ ผู้อาวุโสปอเกอร์เนี่ยนะ เธอจะไปท้าสู้ได้?”