“หลับไปแล้วหรือ?”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น ย่อมไม่ต่างจากการปลุกระลอกคลื่นพันชั้น
ไอ้นี่มันหลับกันจริง ๆ เหรอเนี่ย?
ท่ามกลางความตะลึงของทุกคน จะเห็นได้ว่าใบหน้าของปอเกอร์ยิ่งมืดครึ้มลงไปอีก
คนที่เพิ่งเรียกชื่อเจียงเสี่ยวไป๋ก็คือเขาเอง
เขาไม่คิดเลยว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะนอนหลับ?
การประลองกับเขา มันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ?
หรือว่าจงใจจะดูถูก?
หรือรู้ตัวดีว่าตัวเองแพ้แน่?
แต่ไม่ว่าอย่างไร การเล่นแบบนี้ของเจียงเสี่ยวไป๋ย่อมทำให้คนอื่นใจคอไม่ดีเต็มประดา
แสงเย็นเยียบวาบวับ ปอเกอร์เอ่ยขึ้นว่า “คนที่เรียกนายก็คือฉัน!”
เสียงพูดจางลง เจียงเสี่ยวไป๋กวาดสายตามองปอเกอร์แล้วว่า “โอ้ แล้วเรียกทำไม?”
เปรี๊ยะ...
เสียงพูดจางลง คนในที่หลายคนแทบหัวเราะน้ำฟุ้ง
แม้แต่หมี่นา ใบหน้าที่ดูเหงาหงอยเล็กน้อยก็ยังเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ท่านพี่ชาย ช่างน่าหมั่นไส้จริง ๆ
ฝ่ายปอเกอร์ใบหน้าเริ่มปรากฏความโกรธ ไอ้นี่มันแน่นอนว่าตั้งใจ ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า “นายไม่ใช่จะมาท้าประลองกับฉันหรือ?”
“เกือบลืม!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับ ลุกจากที่นั่งขึ้นมาใหม่ พาร่างจริงของจือชิงหรงเดินออกไปด้านหน้า
พอมาถึงไม่ไกลจากปอเกอร์ เขาถามอย่างสงสัยว่า “อ้อ แล้วผลการแลกเปลี่ยนวิชาการเมื่อกี้เป็นยังไง?”
เมื่อพูดจบ เขาเห็นชัดว่าใบหน้าของหมี่นากลับมาเศร้าหมองอีกครั้ง