"เรื่องนี้..."
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเนี่ยหลิงพูดถึงเจ้านายสภาแห่งนั้น ก็อดไอแห้งๆ ออกมาหนึ่งครั้งไม่ได้
เขาไม่ได้เป็นสมาชิกสภาแห่งนั้นสักหน่อย
เขาจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่เนี่ยหลิงพูดว่า "ของสิ่งนี้ ถ้าตกไปอยู่ในการควบคุมของคนนอก จะเป็นอย่างไร?"
"คนนอก?"
เนี่ยหลิงฟังแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้าพูดว่า "เป็นไปไม่ได้หรอก ข้างนอกมีผู้อาวุโสของสี่สำนักศักดิ์สิทธิ์คุมอยู่ แล้วที่นี่ก็มีพวกเราอยู่ด้วย คนนอกจะเอาไปง่ายๆ ได้ยังไงกัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า ปล่อยวางไม่พูดอะไรเพิ่ม แล้วเอ่ยปากว่า "ถ้าอย่างนั้น เรื่องนี้พวกเธอช่วยเก็บเป็นความลับไปก่อนแล้วกัน!"
"พี่ใหญ่สบายใจได้ เรื่องนี้สำคัญขนาดนี้ ที่นี่ไม่มีใครกล้าแพร่งพรายออกไปหรอก!"
"ก็ดี!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แล้วคุยกับเนี่ยหลิงเล่นๆ อีกเล็กน้อย พอตกบ่ายเขาก็เอ่ยลาออก
เนี่ยหลิงเห็นแบบนั้น ก็ส่งเจียงเสี่ยวไป๋ออกจากพื้นที่นี้โดยตรง
ใช่แล้ว ส่งไปจนถึงด้านนอกสุดเลยทีเดียว ถึงจะหยุดฝีเท้า
"พอแค่นี้เถอะ!"
สายตาเจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่เนี่ยหลิง แล้วเสียงก็หยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า "จำที่ฉันบอกเธอไว้ให้ดี!"
เนี่ยหลิงตะลึงไปเล็กน้อย แล้วคำนับเจียงเสี่ยวไป๋อย่างนอบน้อมอีกครั้งพูดว่า "วางใจเถอะ พี่ใหญ่ ฉันจะจำคำสอนดีๆ นี้ไว้!"
"อืม ไม่ต้องส่งแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือให้เนี่ยหลิง แล้วมองไปที่ซานเยวี่ยกับโหยวเทียนที่รออยู่ข้างนอกพูดว่า "พวกนายสองคนสงบๆ หน่อยได้แล้ว!"