“โอ้? มีอะไรที่มันแปลงไม่ได้เหรอ?”
แมวเก้าหางเอียงคอมองด้วยความสงสัย
และทันทีที่มันพูดจบ เสียง ‘กรุ๊งกริ๊ง’ ก็หายไปทันที
เงยหน้ามอง ก็พบว่าสิ่งที่เปลี่ยนรูปนั้น กลายเป็นก้อนอะไรบางอย่างที่เหมือนของเหลว แต่ก็ไม่ใช่ของเหลว ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดิ้นรนอยากจะทำอะไรสักอย่าง
สายตาแมวเก้าหางเต็มไปด้วยความพิศวง
มันรู้ดีว่า เพราะคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ที่ทำให้สิ่งนี้ถูกดึงดูดเข้ามา
เห็นได้ชัดว่ามันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามีอะไรที่มันแปลงไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋มองก้อนสิ่งนั้น หายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “สิ่งนั้นก็คือ...”
พูดไปได้ครึ่งเดียว เจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจพูดต่อว่า “ไม่เอาล่ะ ผมพูดไม่ได้ มันแปลงไม่ได้แน่นอน ดังนั้นแล้วกันไป!”
พูดจบ ของเหลวนั้นก็กระเพื่อมขึ้นลง เห็นได้ชัดว่าอยากให้เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาจริง ๆ
แมวเก้าหางตอนนี้เหมือนจะเข้าใจความหมายของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว รีบพูดทันที “เสี่ยวไป๋ แกจะพูดถึงต้นไม้ใหญ่หรือเปล่า?”
พูดจบ ของเหลวนั้นก็เปลี่ยนรูปร่างทันที กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า “ผมไม่ได้พูดถึงต้นไม้ใหญ่!”
“โอ้? หรือจะเป็นสายฟ้า?”
แมวเก้าหางพูดจบ ต้นไม้ก็หายไป ชั่วพริบตาก็มีประกายไฟฟ้าส่องแสงวาบขึ้นมา
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเล็กน้อย แล้วก็ส่ายหน้าอีกครั้ง “สิ่งที่ผมพูด ก็ไม่ใช่สายฟ้าเหมือนกัน!”
สายตาแมวเก้าหางเต็มไปด้วยความตกใจ แต่สมองกลับหมุนเร็วมาก “หรือจะเป็นพลังวิญญาณ?”