หลังอาหารเช้า
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอำลาผู้อาวุโสแห่งเผ่าหนอนพิษอย่างเป็นทางการ
ขณะที่เขาพาหวังเชี่ยนเชี่ยนเดินออกไปด้านนอก ผู้คนแห่งเผ่าหนอนพิษต่างออกมาส่ง
เจียงเสี่ยวไป๋คือผู้มีบุญคุณต่อเผ่าหนอนพิษทั้งหมด!
เดินออกจากหมู่บ้านมาได้สักพัก เจียงเสี่ยวไป๋และหวังเชี่ยนเชี่ยนก็หยุดฝีเท้า เขากล่าวว่า "ไม่ต้องส่งแล้ว พวกเราออกไปเองได้!"
ระหว่างนั้น สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ตกลงบนร่างของอูชิงจู๋ เขาก้าวเข้าไปกอดด้วยตัวเอง และสุดท้ายก็จูบเบา ๆ บนหน้าผากของนาง
"ดื่มน้ำเยอะ ๆ นะ คอจะได้หายเร็วขึ้น!"
"อือ..."
อูชิงจู๋หน้าแดงระเรื่อ ยื่นมือมาบีบตัวเจียงเสี่ยวไป๋เบา ๆ แล้วนึกอะไรขึ้นได้ จึงกระซิบข้างหูเจียงเสี่ยวไป๋สองสามประโยค
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย "งั้นเหรอ ก็ดีเหมือนกัน!"
ดวงตาสีฟ้าของอูชิงจู๋กระพริบปริบ กล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ดีจริง ๆ แต่นายต้องระวังพลังปฐมภูมิอีกสายในร่างกายด้วยนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้แต่ยิ้มขื่น สุดท้ายพยักหน้ารับ "เอาล่ะ เราสองคนไปก่อนนะ แล้ว... เมื่อไหร่ที่เธอออกมาได้ ต้องมาหาฉันที่เจียงหลิงนะ!"
สิ้นเสียง หลังจากอูชิงจู๋พยักหน้า เขาก็หันหลังพาหวังเชี่ยนเชี่ยนเดินจากมา
เดินมาได้ระยะหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับไปมอง เห็นคนของเผ่าหนอนพิษกลับกันไปหมดแล้ว แต่ยังมีเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีฟ้ายังคงจับจ้องมองพวกเขาอยู่
ในใจของเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความอาวรณ์ แต่จะไปก็ต้องไป
ทุกการพลัดพราก ก็เพื่อการพบหน้าที่ดีที่สุดในครั้งต่อไป...