เจียงเสี่ยวไป๋นั่งบนโซฟา ตั้งสติได้
ในที่สุดก็ลุกขึ้นเดินมาหน้าห้องของอูชิงจู๋
เขารู้ว่า หวังเชี่ยนเชี่ยนต้องการให้คืนนี้เป็นเวลาของเขากับอูชิงจู๋ตามลำพัง
เพราะพรุ่งนี้ต้องจากกัน คงไม่ได้เจอกันอีกนาน
ผลักประตูเบาๆ
ตอนนี้อูชิงจู๋เปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยแล้ว นั่งอยู่ขอบเตียง เรียวขาขาวเนียนดึงดูดสายตา
"อาจารย์เจียง ท่าน...มาที่ห้องฉันทำไมคะ?"
อูชิงจู๋เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าคู่หนึ่งจับจ้องเจียงเสี่ยวไป๋ งดงามสดใสแต่แฝงความเย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก
เสียงแผ่วเบา แต่สัมผัสหัวใจในพริบตา ชวนหลงใหล
ไฟหลีของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ปั่นป่วน แต่หนอนน้ำแข็งกลับขยับไหว ระลอกคลื่นพาให้ทั้งตัวเกิดความรู้สึกประหลาด
ในไอเย็น กลับรู้สึกคอแห้งปากแห้ง
ใช่แล้ว ความรู้สึกนี้แหละ
และขณะที่เขาอยู่ในสภาพนี้ ใบหน้างามเย้ายวนของอูชิงจู๋ก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ เรียวขาสองข้างอดไม่ได้ที่จะไขว้ซ้อนกัน
หนอนน้ำแข็งของเจียงเสี่ยวไป๋เคลื่อนไหว ของนางก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋พยายามควบคุมลมหายใจ สงบสติลงบ้างแล้วนั่งลงด้านข้าง พลางพูดว่า "อ้อ ฉันแค่เข้ามาดู จากตรงนี้ดวงจันทร์นอกหน้าต่างโตไหม!"