อืม?
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมอง พบว่าบนแท่นบรรยายมีชายต่างชาติวัยกลางคนยืนอยู่คนหนึ่ง
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือ ข้างชายต่างชาติคนนั้นยังมีสัตว์ปีศาจตัวหนึ่งที่ดูสุดจะกำยำนอนอยู่ด้วย
ตอนนี้มันกำลังนอนแนบสนิทอยู่ตรงนั้น ดูอ่อนโยนซะเหลือเกิน
ผ่านการค้นหาความทรงจำที่กลืนกินมา...
เอ่อ ว่างเปล่า!
เจียงเสี่ยวไป๋ค้นดูอย่างถี่ถ้วน ก็ยังว่างเปล่า
แปลว่าเจ้าตัวที่เขากลืนกินความทรงจำไปไม่เคยเรียนพร้อมเพื่อนเหรอ?
ขณะที่เขากำลังอึ้งๆ ก๊ำๆ อยู่นั้น สัตว์ปีศาจที่นอนแนบข้างชายต่างชาติกลับลุกขึ้นโดยฉับพลัน แววตาล็อกเป้าตรงมาที่ตัวเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วขึ้น อะไรของมัน?
บนแท่นบรรยาย ชายต่างชาติวัยกลางคนก็ดูท่าจะแปลกใจเหมือนกัน "ตุนตุน นั่งลง!"
แต่คราวนี้สัตว์ปีศาจไม่ฟังคำ ดวงตาจ้องมั่นมาที่เจียงเสี่ยวไป๋ แถมดูท่ายิ่งดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ
สุดท้ายมันคำรามลั่นแล้วพุ่งตรงเข้ามาที่เจียงเสี่ยวไป๋
ปากกว้างเผยเขี้ยวเปิดอ้าออก เล็งเข้ามาที่อ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋
ต้องรู้ไว้ว่า ในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋มีเพียงสัตว์ปีศาจสีขาวตัวนั้น
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย กำลังเตรียมถอยหนึ่งก้าว แต่ร่างจริงของจือชิงหรงกลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณในทันที
เรื่องแย่แล้ว!
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป
ไปลืมเธอได้ยังไง?
เวลาที่เขาลงมือ ร่างจริงของจือชิงหรงจะไม่ทำอะไร