“นาย…”
ผู้ชายฝรั่งวัยกลางคนถูกเจียงเสี่ยวไป๋แซะจนพูดไม่ออก
ใช่แล้ว
แม่ของคนนี้เป็นรองเจ้าสถาบัน
เขาจะยังไปพูดอะไรได้อีก?
สุดท้ายเขาก็เบ้าตามองเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งครั้ง กลืนความโกรธลงก่อนเอ่ยว่า “ถ้าฉันจำไม่ผิด นายน่าจะไปเป็นศิษย์ของอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์รับใช้ที่เก่งที่สุดของสถาบันเราสินะ?”
“อย่างนี้เถอะ ฉวยโอกาสนี้ นายก็เล่าให้ฟังหน่อยซิ ว่านายเข้าใจสัตว์รับใช้ว่าอย่างไร!”
อือ?
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของผู้ชายฝรั่งวัยกลางคน ก็เปิดดูความทรงจำที่ตัวเองดูดกลืนมา
คิ้วขมวดขึ้นเอง
ในความทรงจำนั้นดูเหมือนจะมีเรื่องแบบนี้จริง
อาจารย์สัตว์รับใช้ที่ผู้ชายคนนี้พูดถึง ก็ค่อนข้างลึกลับ หรือจะพูดว่าเป็นหนึ่งในคนที่ลึกลับที่สุดในทั้งสถาบันก็ว่าได้
รับศิษย์ไว้แค่สองคน คนหนึ่งคือเขา อีกคนคือกาลอส
แต่รับกันยังไง ทำไมถึงรับ
รวมถึงอาจารย์สัตว์รับใช้คนนั้นชื่ออะไร หน้าตาเป็นยังไง ในความทรงจำกลับว่างเปล่า
คิ้วขมวดเล็กน้อย เห็นคนทั้งห้องต่างจ้องมองตัวเอง เจียงเสี่ยวไป๋ในที่สุดก็เอ่ยขึ้นว่า “ตามความเข้าใจของฉัน สัตว์รับใช้เมื่อตามมาอยู่กับเราแล้ว มันก็คือพี่น้อง คือคู่หู!”
เสียงคำตอบจบลง ผู้ชายฝรั่งวัยกลางคนหน้าตายค้างไปทั้งใบ
คำตอบแบบนี้นะ…
วินาทีถัดมา ผู้ชายฝรั่งวัยกลางคนก็หัวเราะออกมาไม่ไหว มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “นี่คือคำตอบของนายงั้นเหรอ?”
“ใช่ นี่คือคำตอบของฉัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบเสียงเบา
ระหว่างที่เขาพยักหน้า ทั้งแมวเก้าหางและหงส์ทองต่างส่งสายตาประหลาดมาให้พร้อมกัน
แต่นักเรียนรอบด้านกลับหัวเราะกันระงม