"คุณฉลาดมาก!"
รูปปั้นนั้นเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ๆ ว่า "บอกตามตรง ตั้งแต่วันที่ฉันมาถึงที่นี่ ฉันไม่เคยจากไปไหนเลย!"
"เปลี่ยนร่างรูปปั้นทหารมาเรื่อย ๆ แล้วก็... ค่อย ๆ เดินทางมาถึงที่นี่ทีละก้าว!"
"กินเวลาเกือบหกปี ไม่เคยหยุดพักแม้แต่ครั้งเดียว!"
"คุณมีความอดทนสูงมาก!"
เจียงเสี่ยวไป๋แม้จะคาดเดาผลลัพธ์นี้ได้แล้ว แต่พอได้ยินก็ยังอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ และรู้สึกหนักใจอยู่บ้าง
เผ่ากู่หลิงต้องการจะทำอะไรกันแน่?
ประกายแสงแวววาววาบผ่านไป เขาหยุดเสียงไปครู่หนึ่ง มองไปที่รูปปั้นนั้นแล้วถามอีกครั้งว่า "ฉันจำได้ว่าเผ่ากู่หลิงเป็นเผ่าทาสของกู่หมาน แล้วตราทาสของพวกคุณหายไปได้ยังไง!"
สำหรับคำถามนี้ เขาอยากรู้มากเป็นพิเศษ
ตราทาสของเผ่าอวี้กู่ยังคงอยู่ แสดงว่าไม่เกี่ยวกับการหายตัวไปของกู่หมาน
"ขอโทษด้วย นี่เป็นความลับภายในเผ่าของเรา!"
รูปปั้นนั้นตอบกลับว่า "ฉันตอบคุณไม่ได้!"
พูดจบ เสียงของรูปปั้นก็เย็นชาลง "เอาล่ะ บอกคำตอบของคุณมาเถอะ จะร่วมมือ หรือจะตาย!"
"ฉันมีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ ก็ยกนิ้วชี้ไปที่เย่าอินและฉีหยวน "ฉันหมั่นไส้สองคนนั้นนัก ฆ่าพวกมันซะ ฉันจะร่วมมือด้วย!"
"นาย...!"
เย่าอินเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เป็นแบบนี้ สีหน้าก็แย่ลงทันที
ไอ้หมอนี่มันดื้อด้านจริง ๆ!
สีหน้าของฉีหยวนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
เมื่อเทียบกันแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ดูสำคัญกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เผลอ ๆ มันอาจจะฆ่าพวกเขาจริง ๆ ก็ได้
แต่ไม่นานเขาก็วางใจลง เมื่อเห็นรูปปั้นนั้นพูดว่า "ไม่ได้ ฉันไว้ใจพวกเขา แต่... ตอนนี้ฉันยังไว้ใจนายไม่ได้!"