หนานเอียนตกใจจริง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋กล้าใช้วิธีแบบนี้สู้ตรง ๆ งั้นเหรอ?
แบบนี้จะได้ผลเหรอ?
ถ้าพลาดล่ะก็ อาจยิ่งทำให้จิตสำนึกโบราณนั้นดื้อรั้นเข้าไปอีก
ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ยิ่งไม่คุ้มเสีย
แต่ความจริงก็ตอบคำถามเธอให้แล้ว
เพียงแค่เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนั้น หมอกก็ปกคลุมตัวเขาอีกครั้ง สีสันต่าง ๆ เริ่มห้อมล้อม
นี่...
สำเร็จแล้ว?
ใบหน้าภายใต้ม่านบางของหนานเอียน นิ่งงันไปนานพอสมควร กว่าจะกลับมาสติได้
จากนั้นเมื่อเห็นสภาพของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็ไม่ได้รบกวน เลือกที่จะรออยู่ข้าง ๆ
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง สีสันก็หายไป ตอนนั้นเองเสียงที่เปี่ยมด้วยความผ่านร้อนผ่านหนาวก็ดังขึ้นพร้อมกับความโกรธ: "ไปให้พ้น อย่าให้ข้าเห็นหน้าแกอีก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนั้น ไอแห้ง ๆ หนึ่งที
แต่บนใบหน้าเขากลับเต็มไปด้วยความดีใจ
ในสมองของเขาเต็มไปด้วยข้อมูลมากมาย
เขาต้องหาเวลามาย่อยข้อมูลพวกนี้ให้ดี
อีกอย่างจิตสำนึกโบราณนี้น่าสนใจดี และจากอารมณ์ที่เปลี่ยนไปกับคำพูดที่พูดออกมา แสดงว่ามันมีสติปัญญาพอสมควร
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้จากไป แต่เอ่ยปากถาม: "ผมอยากถามให้ชัด ๆ ว่ากู่หมานหายไปได้ยังไงกันแน่!"
"ลิขิตฟ้า!"
จิตสำนึกนั้นตอบอย่างเย็นชา: "ทำได้แค่จากไป ห้ามอยู่ต่อ! ไม่อย่างนั้น... แม้แต่สิ่งที่สืบทอดก็จะรักษาไว้ไม่ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง
ดูเหมือนจะใกล้เคียงกับที่หงส์มังกรพูดไว้
เขาจึงเอ่ยปาก: "ตอนนี้ผมจะไปแล้ว นายยังมีอะไรอยากบอกผมอีกไหม?"