"ราชันประติมากรรม!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มพร้อมมองไปทางหนานเอียนแล้วพูดว่า "สูงกว่าแม่ทัพประติมากรรมป่าเถื่อนและราชันประติมากรรมป่าเถื่อนที่นายพูดถึงซะอีก!"
หนานเอียนฟังแล้วสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ดินดินแดนมานจิ้งโบราณยังมีสิ่งมีชีวิตแบบนี้อยู่อีกหรือ?
ทำไมเธอถึงไม่เคยเห็นข้อมูลที่เกี่ยวข้องในตำราตระกูลเลย?
แต่นั่นแน่นอนว่าเป็นรูปปั้นจริงๆ
เมื่อมองดูหนานเอียนที่ตกตะลึง เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้ว่าเธอคงไม่ค่อยเชื่อนัก แต่เขาก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม แล้วพูดว่า "ไม่ว่าจะยังไง ตามสัญญาพนัน เรื่องบาดหมางระหว่างเราเป็นอันจบกัน!"
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่วิหารที่อยู่ไกลออกไป ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย แล้วตรงไปทางทิศนั้นทันที
หนานเอียนตั้งสติได้ แล้วรีบตามไป
เมื่อทั้งสองหยุดยืนอยู่ด้านนอก เสียงของหนานเอียนก็ดังขึ้น "ทำไมไม่มีราชันประติมากรรมป่าเถื่อนมาขวางล่ะ?"
"ง่ายมาก..."
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น สายตาเย็นเยียบ "น่าจะถูกพวกเผ่ากู่หลิงบุกโจมตี ไม่ถูกพาตัวไป ก็ไม่..."
พูดไป สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็จับจ้องไปที่ประตูใหญ่ "ไม่ก็กำลังหลอมรวมกันอยู่ข้างใน!"
เสียงจบลง สีหน้าของหนานเอียนเปลี่ยนไป แววตาเยือกเย็นขึ้นมา "เผ่ากู่หลิงเคยเป็นเผ่าทาสของชนป่าเถื่อนโบราณ แล้วตราทาสก็หายไปอย่างน่าประหลาด!"
"หลังจากหายไป ก็ยังคงอยู่ในสภาพลึกลับตลอดมา!"
พูดจบ หนานเอียนหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูด "สิ่งเดียวคือช่วงไม่กี่ปีมานี้ มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลยาโบราณอยู่บ้าง!"