“เจ้ายาเอก?”
ท่าทีของตันเถาทำให้ถงอี้กลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัวเต็มหน้า
เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
ส่วนชายวัยกลางคนคนนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที
ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจ
แต่ตอนนี้เขารู้แจ้งแล้วว่าทำไมถึงต้องมาหาพวกเขา และทำไมถึงมีถงอี้อยู่ด้วย
เพราะคนที่เดินเข้ามานี้ ก็คือหน้าใหม่ที่ปรากฏตัวข้างๆ ถงอี้ไงล่ะ
ตอนนั้นเขายังเคยข่มขู่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยซ้ำ
จบเห่
จบเห่สิ้น!
ในตอนที่เขากำลังหวาดกลัวสุดขีด ถงอี้ที่ตั้งสติได้กลับมีแววตาที่เต็มไปด้วยความดีใจ
เขายังจำที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดไว้ได้ว่า จะพาเขาออกจากสถานที่เลี้ยงสมุนไพรนั้น
ตอนนั้นเขายังดูถูกความคิดนี้
คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย
เพราะทาสยา หากอยากหลุดพ้นจากสถานที่เลี้ยงสมุนไพร ต้องผ่านการทดสอบเท่านั้น
และความยากของการทดสอบ เขาเคยลองมาแล้ว มันยากสุดๆ จริงๆ
ตอนนี้เขาเชื่อแล้ว และในขณะที่เชื่อนั้น ใจก็ยังรู้สึกตกใจอยู่บ้าง
เพราะนี่มันเพิ่งผ่านไปแค่ไม่นานเองนะ?
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เพียงแต่ทำสำเร็จ แต่ยังกลายเป็นเจ้ายาเอกได้อีก?
นั่นมันตำแหน่งเจ้ายาเอกนะ
หนึ่งในสามเจ้ายอดฝีมือของสำนักแพทย์เซียน
ท่ามกลางความตกตะลึงเต็มเปี่ยมของเขา เจียงเสี่ยวไป๋ก็ทักทายเขาครั้งหนึ่ง แล้วยิ้มบางๆ พูดว่า “ครั้งนี้เจ้าออกจากสถานที่เลี้ยงสมุนไพรได้ถาวรแล้ว!”
ประโยคเรียบง่ายประโยคหนึ่ง หมายความว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถงอี้จะหลุดพ้นจากสถานที่เลี้ยงสมุนไพรได้อย่างสิ้นเชิง
ร่างของถงอี้สั่นเทาเล็กน้อย ความดีใจในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้น
แต่ความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันนี้ ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นจริงนัก เขาจึงยื่นมือไปหยิกตัวเองแรงๆ