ปัง...
เจียงเสี่ยวไป๋อุ้มหวงหลิงเยว่ตกลงไปในน้ำ
ละอองน้ำกระเซ็นกระจาย ภายใต้แรงกระแทกระดับนี้ แม้จะตกลงไปในน้ำ พวกเขาก็ยังจมลงไปเกือบสิบเมตร ก่อนจะลอยกลับขึ้นมาที่ผิวน้ำ
เจียงเสี่ยวไป๋หายใจหอบหนึ่ง ก่อนจะรวบรวมปราณอุ้มหวงหลิงเยว่พุ่งเข้าหาฝั่ง
ระหว่างนั้น หวงหลิงเยว่พิงตัวอยู่บนตัวเขา
ใบหน้าของนางกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับแดงระเรื่อ
เมื่อขึ้นฝั่งได้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ปล่อยหวงหลิงเยว่โดยสัญชาตญาณ แต่เมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เขาก็เก้อเขินเล็กน้อย ก่อนจะดึงผู้หญิงคนนี้กลับมากอดไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง
หวงหลิงเยว่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋กอดอีกครั้ง ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพบกับสภาพที่น่าอายของตัวเอง
ชุดสีขาวแนบติดกับร่างกายจนเห็นราง ๆ
ไม่แปลกที่เจียงเสี่ยวไป๋จะเป็นแบบนี้
ภายในใจอบอุ่นขึ้นมา พร้อมกับความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋อีกมากมาย
จากนั้นไอน้ำหนาทึบก็ห่อหุ้มทั้งสองคนไว้ในทันที
ผ่านไปหลายนาที ไอน้ำก็ค่อย ๆ จางหายไป
ร่างของทั้งสองคนจึงปรากฏออกมา
หลังจากแยกจากกัน หวงหลิงเยว่จัดชุดของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ พร้อมพูดว่า "ขอบคุณนะ..."
"คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจหรอก!"
ทันใดนั้นก็มีเงาสีขาววาบผ่านมา เกาะอยู่ที่ไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋ นั่นก็คือแมวเก้าหางที่ตามมาทีหลัง
ปะ...
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก
ตอนที่เขากับหวงหลิงเยว่เก้อเขินกันอยู่ ไม่เห็นแมวตัวนี้จะโผล่มา