“งั้นเหรอ?”
เฉิงหยวิ่นเก็บม้วนภาพในมือ ไม่ได้เปิดโปงอะไร
วางผ้าขนหนูไว้ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “งั้นพักผ่อนเถอะนะ!”
“อื้ม!”
จีเฟิ่งซีพยักหน้าเบา ๆ ตอนที่เฉิงหยวิ่นหันหลังไป ก็เอาม้วนภาพในมือใส่ลิ้นชักข้าง ๆ
แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ล้มตัวลงนอนบนเตียง
แต่ตอนนั้นเอง เธอก็เห็นเฉิงหยวิ่นเดินมาทางนี้
“อาจารย์ จะทำอะไรน่ะ!” จีเฟิ่งซีทำหน้าลุกลี้ลุกลน
“อ๋อ ฉันกำลังหาสายชาร์จอยู่!”
“หนูหยิบให้ค่ะ!” จีเฟิ่งซีพูดพลางเห็นเฉิงหยวิ่นนั่งลงอีกครั้ง จึงเปิดลิ้นชักข้าง ๆ
แต่เธอรื้อไปรื้อมา ก็ไม่เห็นสายชาร์จ
หันกลับมา ก็เห็นเฉิงหยวิ่นนอนฟุบอยู่ข้าง ๆ หน้ายิ้มแป้น ชี้กระดาษด้านในแล้วพูดว่า “ของเธอเหรอ?”
จีเฟิ่งซีหน้าแดงหูแดง สายตาหลุกหลิก สุดท้ายก็พยักหน้า
เฉิงหยวิ่นยกมือ ดีดเบา ๆ ที่หน้าผากของจีเฟิ่งซีพลางพูดว่า “จะซ่อนทำไมล่ะ!”
พูดจบก็นอนลง หยิบรูปของตัวเองออกมา พลางสำรวจดู “วาดได้ดีนะ!”
“อื้ม!”
จีเฟิ่งซีพยักหน้าเบา ๆ
ไม่นะ ไม่มีอะไรให้เถียง มันวาดได้เหมือนมีชีวิต
โดยเฉพาะรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ
ที่ควรโชว์ก็โชว์ ที่ควรอวดก็อวด
ไอ้คนเลว!
“เธอยังดูรูปของตัวเองอีกไหม? ไม่ดูแล้วล่ะก็ ฉันปิดไฟนะ!” เสียงของเฉิงหยวิ่นดังขึ้น
“อาจารย์!”
จีเฟิ่งซีฟังแล้วยิ่งเขินกว่าเดิม
“เอาล่ะ ไม่แกล้งแล้ว พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยดูอีกที!”