“อ้อ ฉันนึกว่าเมื่อวานเธอเผลอห่อผ้าห่มติดไปด้วยซะอีก!”
เฉิงหยวิ่นหัวเราะ
เธอพูดออกมาลอย ๆ แต่คนพูดไม่ได้คิดอะไร คนฟังกลับใส่ใจ
ทันใดนั้นจีเฟิ่งซี ใบหน้าก็แดงขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่สวยใสแกมเขินหลบไปมา
“ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ!”
เฉิงหยวิ่นพูดจบก็เดินออกไป
จีเฟิ่งซีถอนหายใจโล่งอก พับเสื้อผ้าเรียบร้อย วางไว้ข้างตัว
แต่เพียงครู่เดียว สีหน้าแปลก ๆ ก็ปรากฏบนใบหน้างามอีกครั้ง
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ในห้อง
ไม่ได้ออกไปเพราะยังอายอยู่
เมื่อเฉิงหยวิ่นมาเคาะประตูเรียกไปกินข้าว เขาถึงยอมเดินออกมา
แต่ก่อนลงบันได เขาย้อนกลับไปดูที่ห้องน้ำอีกครั้ง เมื่อสังเกตว่าเสื้อผ้าด้านในหายไปแล้ว เขาก็โล่งใจ
มาถึงห้องอาหารชั้นล่าง จีเฟิ่งซีก็รออยู่ที่โต๊ะแล้ว
แต่ตอนที่เธอสบตาเขา เห็นได้ชัดว่าหลบ ๆ ซ่อน ๆ
ระหว่างกินข้าว บรรยากาศค่อนข้างเงียบ
ขณะนั้นเอง เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: “ที่นี่มีขโมยหรือเปล่า?”
“มีอะไรเหรอ?”
เฉิงหยวิ่นได้ยินคำของเจียงเสี่ยวไป๋ก็สงสัยขึ้นมา
“เปล่า พอดีรูปที่ฉันวาดเมื่อวานสองรูปหายไป!” เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ย
เฉิงหยวิ่นยิ้มมุมปาก หันไปมองจีเฟิ่งซีแวบหนึ่งแล้วบอก: “ฉันเก็บไปเมื่อคืนนี้เอง!”
“อ้อ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ถึงบางอ้อ: “วาดเป็นไงบ้าง?”
“ก็ใช้ได้!” เฉิงหยวิ่นพยักหน้า
“รูปอะไรเหรอ?” ซานซานถามข้าง ๆ ด้วยความสงสัย
“กินข้าวของแกไป!” จีเฟิ่งซีเอ็ดทั้งหน้าแดง