“มีห้องเดียว!”
เฉิงหยวิ่นยิ้มออกมา มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋พลางพูดว่า “พอดีฉันอยู่กับเฟิ่งซีแล้วก็ซานซาน!”
“เฮ้ย งั้นฉันก็ต้องนอนโซฟาใช่ไหม?”
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าตกใจ
“ทำไมเหรอ เธอควรกลับโรงแรมไม่ใช่หรือไง?” เฉิงหยวิ่นเอ่ยขึ้น
“ตอนออกมา ก็เช็กเอาต์แล้วน่ะ…”
สิ้นเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ เฉิงหยวิ่นก็แสดงสีหน้าสงสัยออกมา
ทำไมเธอถึงไม่เชื่อนะ?
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจีเฟิ่งซีที่เป็นคนฟังเสียงใจคนได้ ดวงตาคูสวยใสกะพริบปริบ ๆ แล้วเอียงศีรษะ
เจ้าเด็กน่ารังเกียจนี่
กำลังโกหกอีกแล้ว…
…
ค่ำคืนมาเยือน
หลังจากกินข้าวที่ซานซานทำเสร็จ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยื่นมือมาช่วยเก็บกวาด
เมื่อเสร็จแล้ว เฉิงหยวิ่นก็พาเจียงเสี่ยวไป๋มาที่ชั้นสอง แนะนำว่าตรงนั้นคือห้องน้ำ
ในที่สุดก็เปิดประตูห้องหนึ่งแล้วพูดว่า “วันนี้เธอก็นอนที่นี่แล้วกัน ฉันช่วยเธอเก็บให้!”
“ขอบคุณ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าพลางเดินไปที่หน้าต่าง
ตอนนี้เอง เขาก็สังเกตเห็นว่าด้านข้างยังมีขาตั้งรูปวาด และดินสอสีหลากหลายที่แพ็กมาอย่างดี
“นี่มัน…”
เจียงเสี่ยวไป๋ประหลาดใจเล็กน้อย
ภาพสเกตช์?
“ฉันเคยใช้มาก่อนน่ะ!”
เฉิงหยวิ่นเหลือบมองขาตั้งรูปวาดนั้นแล้วยิ้มออกมา “ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าวิวข้างนอกสวยมาก ก็เลยลองวาดดู!”
“อย่างนี้นี่เอง!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
ทิวทัศน์ด้านนอกทั้งหมดเก็บมาไว้ในสายตา
จริงด้วย ที่นี่เหมาะแก่การวาดรูปแนวเขียนจากของจริงมาก
ตอนที่ดึงสายตากลับมา เขาสังเกตเห็นสระว่ายน้ำด้านล่าง จึงหันไปมองที่เฉิงหยวิ่น “เธอรู้สึกว่าวันนี้ร้อนไหม?”
เฉิงหยวิ่นพยักหน้าเบา ๆ พอสังเกตเห็นสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วก็เบิกดวงตางามใส่มองเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งที หมุนตัวเดินออกไป