“เดาได้ยังไง?”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
พื้นที่รอบ ๆ เกิดคลื่นระลอกเหมือนผิวน้ำ จากนั้นร่างนั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูจิ่นอวี๋
มองใบหน้าอันงดงามของคนคนนั้น เจียงเสี่ยวไป๋มีรอยยิ้มบนใบหน้า
ช่วงนี้คุยกันผ่านวิดีโอตลอด
พอได้เห็นตัวจริง ความคิดถึงถึงได้ตกตะกอนลงจริง ๆ
ซูจิ่นอวี๋มองเจียงเสี่ยวไป๋ ความสูงส่งเยือกเย็นแบบประธานผู้หญิงหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนเท่านั้น
ยื่นมือหิมะออกมา ซูจิ่นอวี๋ชี้ไปที่ถุงบนโต๊ะ พูดว่า “ภาพวาดข้างใน น่าจะให้พวกเราสินะ?”
พูดจบก็ชี้ไปที่จมูกตัวเอง พูดว่า “ที่นี่ก็มีกลิ่นของนาย!”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
ตัวเองซ่อนตัวได้ แต่ลืมไปว่าถุงยังวางอยู่บนโต๊ะ
มองท่าทางของเจียงเสี่ยวไป๋ ซูจิ่นอวี๋อดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้ม
ส่วนดวงตาที่น่าหลงใหล ตั้งแต่เจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏตัว ก็ไม่เคยละสายตาจากเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“มา นั่งลง!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางพาซูจิ่นอวี๋ไปนั่งที่ด้านข้าง
จากนั้นก็วางมือทั้งสองลงบนไหล่ของซูจิ่นอวี๋ นวดให้เธอ
ซูจิ่นอวี๋เอนตัว สีหน้าดูอ่อนโยนยิ่งขึ้น
เธอชอบทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเจียงเสี่ยวไป๋
ไม่ว่าตอนนี้จะอยู่ที่ไหน
ภายใต้การนวดของเจียงเสี่ยวไป๋ ซูจิ่นอวี๋ผ่อนคลายลงทั้งตัว สีหน้าเหนื่อยล้าก็จางหายไป
เจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่หยุดแค่นั้น เขาย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าซูจิ่นอวี๋ แล้วถอดรองเท้าส้นสูงให้เธอ
ซูจิ่นอวี๋หน้าแดงระเรื่อ รีบชักเท้าหิมะทั้งคู่กลับอย่างรวดเร็ว