หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ
เจียงเสี่ยวไป๋ก็อยู่เป็นเพื่อนทั้งสองอย่างเงียบ ๆ
ระหว่างนี้ สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋มองไปทางเฉิงหยวิ่น แล้วเอ่ยว่า “เมล็ดพันธุ์น้ำแข็งนั่นยังมีอีกไหม”
ใบหน้าของเฉิงหยวิ่นแดงก่ำ เธอหันหน้าไปทางอื่น “ไม่มีแล้ว!”
อะแฮ่ม!
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมแห้ง ๆ “เมล็ดพันธุ์น้ำแข็งนี่ใครเป็นคนส่งมา”
เฉิงหยวิ่นส่ายหน้า “เรื่องนี้ฉันก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน!”
“ก็ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจในใจ แต่เขารู้ว่าของแบบนี้ น่าจะมาจากดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้ว
อีกอย่าง หลังจากเมื่อคืน หนอนน้ำแข็งก็เงียบลงไป เหมือนมันดูดซับพลังงานของเมล็ดพันธุ์น้ำแข็ง ตอนนี้กำลังย่อยอยู่
เฉิงหยวิ่นเห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นเช่นนั้น จึงหยิบมือถือขึ้นมาโทรศัพท์สอบถามเรื่องของเมล็ดพันธุ์น้ำแข็ง สุดท้ายหลังจากวางสายก็เอ่ยขึ้นว่า “คุณปู่ฉันบอกว่าไม่รู้รายละเอียด แต่มันมาจากตระกูลเร้นลับตระกูลหนึ่ง!”
“วรยุทธ์โบราณ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว
แต่ไม่นานเขาก็ส่ายหน้า
ไม่น่าใช่ อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ในกลุ่มวิชากี้เหมิน
ดูท่าคงต้องให้เขาสืบสวนด้วยตัวเองแล้วว่ามันเป็นมายังไง
ถ้าหากว่าได้มาสักหนึ่งหมื่นก้อนละก็ คงจะฟินน่าดูเลยสินะ?
พลังงานปฐมภูมิในทะเลจิต ก็ไม่ต้องรีบร้อนเหมือนตอนนี้แล้ว
ยามเย็น
หลังทานอาหารเย็นเสร็จ เฉิงหยวิ่นก็จองตั๋วเครื่องบินรอบห้าทุ่มให้เขา
ถ้าถึงบ้าน ก็คงราว ๆ ตีสองตีสาม
ตอนนี้ เจียงเสี่ยวไป๋พาทั้งสองเดินเล่นในคฤหาสน์ รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก