"นี่อะไรเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองขวดแก้วในมือ สีหน้าเจือแววฉงน
เปิดฝาออก ก็พบว่าข้างในเป็นเม็ดสีดำเล็ก ๆ เรียงราย
"ยาลูกกลอน?"
เจียงเสี่ยวไป๋ค่อนข้างสงสัย
"ไม่ใช่!"
จี้หยูส่ายหน้ายิ้ม ๆ "นี่มีพลังปฐมภูมิของฉันอยู่ด้วย กินเข้าไปหนึ่งเม็ด จะมีกลิ่นอายของฉันติดตัว ระดับต่ำกว่าท่านอ๋อง ไม่มีใครกล้าบังอาจเข้ามา!"
"อีกอย่างถ้าเจอคนในองค์กร นายก็ใช้กลิ่นอายนี้ปิดบังตัวตนได้ด้วย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตาเป็นประกาย
นี่มันสุดยอดจริง ๆ
กลับไปคราวนี้ ให้ซูจิ่นอวี๋กับคนอื่น ๆ คนละเม็ด ต่อให้ต้องจากไปอีกครั้ง ก็จะได้ไม่ต้องกังวลมากเกินไป
คิดได้ดังนั้น เจียงเสี่ยวไป๋มองไปทางจี้หยู "ขอบใจมาก!"
"ไม่เป็นไร!"
จี้หยูส่ายหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋ขึ้นรถ พอรถแล่นออกไป จี้หยูก็มองตามไปไกลลิบ จนรถลับสายตา ถึงค่อยละสายตากลับมา
ตอนนั้นจี้ฮุ่ยเดินมาถึงข้างกายจี้หยู นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "ทำเพื่อคนที่ไม่ใช่ญาติมิตรอะไรกันเลย นายช่างทำได้ถึงขนาดนี้เชียวนะ!"
"ไม่ใช่ว่าเห็นเขาเป็นศัตรูหรอกเหรอ?"
"เขาเป็นเพื่อน!"
จี้หยูพูดทิ้งท้าย แล้วหมุนตัวเดินจากไป
จี้ฮุ่ยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น อึ้งไปอีกครั้ง สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ
เธอไม่เข้าใจน้องชายตัวเองจริง ๆ
ไม่เพียงแต่ยอมยกผู้หญิงที่ตัวเองรักให้คนอื่น แถมยังดีกับคู่แข่งอย่างนี้ได้อีก?
น้องชายของเธอ ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ
……
อีกฟากหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋กลับถึงที่พัก
ดูเวลาแล้วใกล้จะห้าทุ่ม
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนขับรถจากไป แล้วเดินเข้าบ้าน