"เมื่อคืนตอนที่ฉันชวนนายดื่ม นายพูดว่า 'ได้เลย'!"
จี้หยู่ส่ายหัว พร้อมกับเปิดไหสุรา วางจอกสองใบแล้วรินสุราเต็มสองจอก ยื่นจอกหนึ่งมาตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนพูดว่า "เพราะงั้นฉันรู้ว่านายไม่ผิดนัด!"
"งั้นก็อาจจะเป็นพรุ่งนี้ หรือ... นานกว่านั้น!" เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม
จี้หยู่ส่ายหน้า ฉีกยิ้ม "งั้นนายน่าจะบอกว่า 'มีเวลา' ไม่ใช่ 'ได้เลย' ใช่ไหมล่ะ?"
"ฮ่าๆ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างยากครั้งหนึ่ง ยกจอกสุราขึ้น แล้วกระดกเข้าปากรวดเดียว
จี้หยู่มองตะลึงไปชั่วขณะ นี่มันจอกใหญ่นะ
เฮ้อ เอาเป็นว่า ดื่มเป็นเพื่อนก็แล้วกัน!
จี้หยู่ส่ายหน้า ก่อนจะกระดกตามลงไปเช่นกัน
แต่สำหรับเหล้าขาวแล้ว เขายังคงชอบไวน์แดงมากกว่า
คราวนี้เจียงเสี่ยวไป๋รินให้ทั้งคู่อีกสองจอก หลังจากลังเลเล็กน้อย เขายกมือขึ้น อวกาศรอบๆ เกิดคลื่นเป็นระลอก ตราประทับหยกชิ้นหนึ่งปรากฏในมือ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ
จี้หยู่มองแวบหนึ่ง สีหน้าฉายแววประหลาด ยกมือขึ้นหมายจะแตะต้อง
แต่ในชั่วพริบตานั้น ตราประทับก็ระเบิดพลังอันน่าตกตะลึงออกมา
สีหน้าจี้หยู่แปรเปลี่ยน รีบดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว แสงเรืองรองจากตราประทับจึงค่อยๆ จางหายไป
เจียงเสี่ยวไป๋มองภาพนี้ด้วยความประหลาดใจ
เขายกมันขึ้นมาแล้วพูดว่า "ของนี่ยังจำคนอีกเหรอ?"
"อืม ข้างในบรรจุพลังปฐมภูมิของนายไว้ คนอื่นจึงแตะต้องมันง่ายๆ ไม่ได้!"
จี้หยู่เอ่ยขึ้น "เก็บไปเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า พลังคลื่นอวกาศระลอกหนึ่ง ตราประทับก็หายวับไป
"ยินดีกับเจ้าของเกาะหมายเลขหนึ่งด้วยนะ แค่เรื่องนี้ก็ต้องดื่มอีกจอกแล้ว!"