"เอ่อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของหวงหลิงเยว่ สีหน้าของเขาก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้นทันที
เขา...
นี่มันเข้าใจผิดกันหมดเลย!
เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่านี่คือที่ไหน
เขาไม่ได้ตั้งใจพามาที่นี่สักหน่อย
แต่พออีกฝ่ายพูดออกมาแล้ว เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่กระแอมไอเบา ๆ พลางพูดว่า "คุณชอบก็แล้วกัน!"
พูดจบ เขารู้สึกว่าควรเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า เพราะรู้สึกว่ามันแปลก ๆ ไปหมด สายตาจึงกวาดมองไปรอบ ๆ ที่เต็มไปด้วยดอกไม้ยาริมทาง แล้วพูดว่า "ดอกไม้ยาเหล่านี้ช่างแปลกตาเหลือเกิน!"
"ออกดอกได้สามฤดู แต่ละฤดูมีสีต่างกัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้น "ทั้งรากและลำต้นมีสรรพคุณที่ต่างกัน แถมละอองเกสรที่ปลิวว่อนอยู่ในอากาศนี้ก็มีสรรพคุณบำรุงผิวด้วยนะ"
"จริงเหรอ?"
หวงหลิงเยว่นิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ถอดหน้ากากบนใบหน้าออก
ใบหน้าที่สวยงามปรากฏขึ้น
หวงหลิงเยว่ไม่ใช่คนที่งดงามจนไม่มีที่ติ แต่นางก็ไม่ได้ธรรมดาเอาเสียเลย โดยเฉพาะภายใต้บุคลิกที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์นั้น มอบความรู้สึกบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งหยกและน้ำแข็ง ราวกับเป็นสิ่งที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ
แม้ไม่มีการตกแต่งใด ๆ ก็ยังทำให้ผู้คนหวั่นไหวหัวใจ
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน เส้นผมพลิ้วไหวตามลม หวงหลิงเยว่เดินอย่างแผ่วเบา หลับตาลง ราวกับกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกของสายลมที่โผยผ่านใบหน้า
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับนางฟ้าในหมู่มวลดอกไม้
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมอง แม้แต่เขายังต้องใจลอยไปชั่วขณะ
ช่างโดดเด่นจริง ๆ
แต่... ทำไมผู้หญิงคนนี้พูดจะถอดหน้ากากก็ถอดเลยล่ะ
หรือว่าจะเข้าใจผิดว่ากำลังใบ้เป็นนัยอะไรให้กันแน่นะ
เจียงเสี่ยวไป๋อดส่ายหน้ายิ้ม ๆ อีกครั้งไม่ได้
ตอนนี้เองหวงหลิงเยว่ก็ลืมตาขึ้น พอดีกับที่สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋