"คุณหญิงหลิงเยว่..."
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูหวงหลิงเยว่ที่ก้มหน้า ในที่สุดก็ตัดสินใจเอ่ยขึ้นอย่างเก้อเขินก่อน
"อืม..."
หวงหลิงเยว่ตอบรับเบา ๆ
เธอพยายามทำตัวให้สงบ
แต่สถานการณ์ครั้งนี้ไม่เหมือนตอนอยู่เขายาเซียน
เธอรู้สึกว่ายากจะหาความรู้สึกแบบนั้นกลับมาได้อีก
และในสภาวะแบบนี้ ถึงแม้จะเป็นแค่คำว่า "อืม" แต่ด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะนั้น ก็ยังฟังดูน่าฟังอย่างยิ่ง
สิ่งนี้ทำให้แมวเก้าหางบนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋ส่งเสียงแซวว่า "เสี่ยวไป๋จื่อ ไม่งั้นฉันหลบให้พวกนายสองคนดีไหม!"
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก
เจ้าแมวนี่ไม่พูดก็ไม่พูด พอพูดทีไรก็ชอบก่อเรื่องทุกที
ด้วยความจนใจ เขาเห็นว่าหวงหลิงเยว่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น จึงเดินลงมาจากที่นั่งหลักแล้วพูดว่า "ฉันไปส่งเธอ!"
"อื้ม!"
หวงหลิงเยว่พยักหน้าเบา ๆ แล้วลุกขึ้น แต่ท่าทางยังดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไร เดินออกไปด้านนอก
ส่วนหวงหลิงเยว่ก็ตามหลังไป
เมื่อออกมาข้างนอก เจียงเสี่ยวไป๋อยากจะหาเรื่องคุย แต่ไม่รู้จะพูดยังไง สุดท้ายเขานึกอะไรออกก็พูดว่า "เธอมาที่นี่เพื่อขอยาใช่ไหม?"
แต่หลังจากพูดจบ สิ่งที่ได้กลับมาก็ยังคงเป็นคำว่า "อื้ม"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้ทำได้แค่ฝืนคุยต่อไป "แล้วเป็นยาอะไรล่ะ?"
"ยาหลอมวิญญาณทารก!"
ครั้งนี้หวงหลิงเยว่พูดเพิ่มอีกสองคำ
"ยาหลอมวิญญาณทารก นั่นมันยาอะไร?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินชื่อนี้ก็รู้สึกสงสัย "ยาเสริมครรภ์เหรอ?"
พูดพลางเขาก็มองหวงหลิงเยว่ด้วยสายตาแปลก ๆ