“ฮ่าๆ ฉันมาแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋รับหมอนใบนั้นไว้ แล้วตรงมาที่ข้างเตียง เปิดผ้าห่มแล้วมุดเข้าไป
“คุณ...คุณออก...อื้อ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รอให้กงซินเยว่พูดจบ ก็จูบลงไปทันที
เมื่อริมฝีปากผละออก เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “มา เรียกสามีให้ฟังหน่อย!”
กงซินเยว่ได้ยินแล้ว ก็นึกถึงฉากที่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋จูบต่อเนื่องเมื่อคืน ใบหน้าร้อนผ่าวจนหันหน้าไปด้านข้างทันที “ไม่เรียก!”
“จริงเหรอ?”
“อื้ม!”
“งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ!”
เสียงเจียงเสี่ยวไป๋จบลง ในจังหวะที่ก้มหน้า ก็กัดใบหูของกงซินเยว่ทันที
กงซินเยว่หดคอทันที รู้สึกถึงความรู้สึกซ่าซ่านที่แล่นไปทั่วร่าง “เจียง...เจียงเสี่ยวไป๋ นายมันคนเลว!”
“ฮิๆ...”
...
วันที่สอง เช้าตรู่
อากาศสดชื่นพัดผ่าน
ในห้องชั้นสอง เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้น มองกงซินเยว่ที่ซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
กระตุกผ้าห่มขึ้นมานิดๆ เจียงเสี่ยวไป๋กอดกงซินเยว่แน่นขึ้นอีก
แบบนี้ทำให้กงซินเยว่อบอุ่นยิ่งขึ้น
ที่จริง แม้กงซินเยว่จะไม่พูด แต่เขาก็รู้แก่ใจ
กงซินเยว่ไม่จำเป็นต้องตามเขามาที่นี่ แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ยังมา และถึงกับพักค้างที่นี่ ก็เพราะกังวลว่าเขาจะเกิดเรื่องน่ะสิ
เลยตามมาอยู่เป็นเพื่อนเขา
คิดได้ดังนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ก้มลงจูบแก้มของกงซินเยว่
บางทีเพราะการสัมผัสครั้งนี้ ทำให้กงซินเยว่ลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นแววตาของเจียงเสี่ยวไป๋ที่มองเธออย่างลึกซึ้ง ก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก้มหน้า มุดกลับเข้าไปในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง