"เปล่า!"
ลั่วซื่อส่ายหัว
"อ้อ งั้นก็ดี!"
ตี๋ม่อพยักหน้า แล้วจับตัวชายชราที่ดูสภาพย่ำแย่อยู่บนพื้นขึ้นมา ก่อนจะกลับไปอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
ส่วนลาซังมองดูภาพนั้น ใบหน้าซีดเผือด
ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นปัญหาที่ลั่วซื่อคนเดียว
แต่ไม่คิดว่าแม้แต่ตี๋ม่อจากหน่วยฝึกก็ยังมาเอี่ยวด้วย
ตี๋ม่อน่ะมีฐานะอะไร?
น้องชายแท้ๆ ของเจ้าสถาบัน และยังได้รับนามสกุลต้านตุนอีกต่างหาก
หน่วยฝึกเป็นที่ที่ควรถูกยุบไปแล้ว
แต่เพราะความสัมพันธ์ชั้นนี้ถึงได้คงอยู่เรื่อยมา
แล้ว... นี่ยังเอาก้นถูกับผู้ใหญ่ของพวกเขาจากหน่วยบังคับใช้อีก?
เฮือก!
เจียงเสี่ยวไป๋มันมีฐานะอะไรกันแน่?
ถึงขนาดที่ตี๋ม่อยังออกมาช่วย?
ชั่วขณะนั้นลาซังขนลุกซู่ ใจด่าได้อวี๋ไห่ไม่รู้กี่รอบ
แม่งเอ๊ย ไอ้เวรนี่ทำให้เขาเดือดร้อนสุดๆ แล้ว!
"มา เราคุยกันต่อ!"
ลั่วซื่อมองลาซังไปพลางพูดว่า "เรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้!"
"เรื่องอะไร?"
ลาซังพูดพลางลุกขึ้นยืน
"อ้อ ก็เจียงเสี่ยวไป๋!" เสียงลั่วซื่อดังขึ้น
"เจียงเสี่ยวไป๋?"
ลาซังยิ้มออกมาทันที มองลั่วซื่อแล้วพูดว่า "ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จักเจียงเสี่ยวไป๋ที่คุณว่าเลย เพราะงั้นขอตัวกลับก่อน หน่วยบังคับใช้เรายุ่งมากนะ..."
ลั่วซื่อเลิกคิ้ว มองลาซังด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า "งั้นก็ขอโทษด้วยที่เสียเวลานายหน่อย!"
"อืม ไว้คราวหน้าค่อยหานายดื่มชา!"
พอพูดจบ ลาซังก็หมุนตัวเดินจากไป