กลางทะเลสาบน้ำแข็ง
นักเรียนห้องอัจฉริยะเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ
ด้านหน้ามีชายชราคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่ที่นั่น ทุกคนที่เดินเข้าไปต้องแตะนาฬิกาข้อมือของตัวเอง
นี่คือกฎ
ก็เพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนห้องธรรมดาปะปนเข้ามา
เพราะพลังงานสะท้อนจากกระบี่ต้นกำเนิดนั้น ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนห้องธรรมดาจะทนรับไหวจริง ๆ
“เวิร์ด เธอสนใจเรื่องผู้ฝึกสอนห้องแปดที่เล่าลือกันเมื่อวานไหม?”
ระหว่างต่อแถว มิเลนหันไปถามเวิร์ดที่อยู่ข้างหน้า
“ไม่สน!”
เวิร์ดส่ายหน้าเรียบ ๆ “ฉันมองว่ามันก็แค่การสร้างกระแส แผนกผู้ฝึกสอนอยากเพิ่มการมีตัวตน แค่ดึงดูดนักเรียนห้องอัจฉริยะให้ไปมากขึ้น”
พูดพลางเวิร์ดแสยะยิ้มเย็นชา “กระจอกมาก!”
“อ้อ…”
มิเลนพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
“ช่วงนี้เธอมาที่นี่เพื่อพยายามดึงดาบบ่อยขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่าอยากลองดูดพลังงานปฐมภูมิในนั้นหรอกนะ?”
เวิร์ดเปลี่ยนเรื่อง
มิเลนกล่าวว่า “เคยคิดเหมือนกัน แต่ลองแล้วก็เลิก! พลังงานปฐมภูมินั่นทรงพลังมาก แถมหลอมรวมอยู่ในดาบ ยากจะดูดออกมา!”
“ที่ฉันมาบ่อย เพราะก่อนหน้านี้ยังไม่เคยดึงดาบเลย สิ้นเดือนแล้ว ถ้าไม่ดึงดาบ จำนวนครั้งก็ไม่ผ่านเกณฑ์!” มิเลนพูด
“อ้อ เจ็ดครั้ง ฉันเหลือแค่ครั้งนี้แล้ว!”
เวิร์ดฟังแล้วหัวเราะ จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองดาบเล่มตรงกลางทะเลสาบน้ำแข็ง “ใช้เวลาห้าหกสิบปีถึงจะลดลงได้นิดหน่อย ให้ตายสิ เธอว่าเราจะไปดึงมันทำไม ปล่อยไว้ในนั้นเลยไม่ได้เหรอ!”