ช่วงบ่าย
คณะวรยุทธ์โบราณ ปีสาม
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่แถวหน้า ข้าง ๆ คือจู่เหลียง
ถังหยางนั่งอยู่อีกฝั่ง
บนแท่นบรรยาย จีเฟิ่งซีกำลังสอนหนังสือ
ภาพที่ลงตัวมาก
แต่นักเรียนทั้งห้องรู้ดี ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กับจู่เหลียงนั่งด้วยกันได้ ก็เพราะการต่อสู้เมื่อเที่ยงวันนั้น
ฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋น่าตกตะลึงเกินไป
คนที่จู่เหลียงยังเอาชนะไม่ได้ เจียงเสี่ยวไป๋กลับเอาชนะได้
ไม่ต้องสงสัยเลย จู่เหลียงยอมรับในพลังของเจียงเสี่ยวไป๋
ไม่อย่างนั้นทั้งคู่คงมีเรื่องกันตั้งแต่ตอนเที่ยง และตอนนี้ก็คงไม่มีทางนั่งด้วยกันอย่างสงบ
ช่วงบ่ายค่อย ๆ ผ่านไป
เมื่อจีเฟิ่งซีประกาศเลิกเรียน ดวงตาคู่นั้นก็เหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง แล้วเดินออกจากห้องเรียน
นักเรียนทั้งห้องก็ลุกขึ้นตอนนั้นเอง พากันแยกย้าย
เจียงเสี่ยวไป๋ยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ แล้วก็ลุกขึ้น
จริง ๆ แล้วการเป็นนักเรียนก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็สบาย ๆ กว่า
ถ้าอยู่แบบนี้ไปจนฮั่วเฉินจากไปโดยไร้อันตราย ก็ดีเหมือนกัน
"ไปแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปทางจู่เหลียง ยิ้มออกมา แล้วเดินออกไปข้างนอก
จู่เหลียงมองตามแผ่นหลังของเจียงเสี่ยวไป๋ แววตาประหลาดใจฉายชัดอีกครั้ง
ไอ้หมอนี่ ดีนะที่ไม่ใช่คนตระกูลสำนักหลู่
ไม่งั้นป่านนี้คงพลิกแผ่นดินไปแล้ว
"จอมมาร วันนี้ผมไม่ไปส่งที่ตระกูลเหมยแล้วนะ ไว้มีเวลาเจอกันใหม่!"
ในลานจอดรถ ถังหยางบอกเจียงเสี่ยวไป๋
"จะกลับสำนักหลู่แล้วเหรอ?" เจียงเสี่ยวไป๋สงสัย