"สุดยอด!"
"เจ๋งมาก!"
ตอนนี้คนที่มุงดูอยู่ จ้องไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ปากอ้ากว้างถึงขนาดยัดไข่นกกระจอกเทศได้ทั้งฟอง
ชั้นสาม เหมยจิ้งยวนยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้านล่าง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตกใจไม่แพ้กัน
แค่คนเดียวจะแข็งแกร่งได้ถึงขั้นไหนกัน?
เผชิญหน้ากับการโจมตีของนักสู้จากตงอิ๋งเช่นนั้น กลับจบด้วยการตบเพียงครั้งเดียว
แกร่ง!
แกร่งเกินไปแล้ว!
ดวงตาสุกใสของจีเฟิ่งซีก็ฉายแววประหลาดใจเช่นกัน
ในฐานะตระกูลฉีเหมิน เธอมองออกว่านักสู้ตงอิ๋งคนนั้นใช้ศาสตร์แห่งตัวเลข
และยังใช้ได้ชำนาญมากด้วย
ศาสตร์แห่งตัวเลขคืออะไร?
ตัวเลขประกอบกันเป็นฟิสิกส์ได้
ตัวเลขประกอบกันเป็นวิทยาศาสตร์ได้
ตัวเลขประกอบกันเป็นปรัชญาได้
เช่นเดียวกัน ตัวเลขประกอบกันเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติได้
ดังนั้นตั้งแต่โบราณกาล ตัวเลขก็คือศาสตร์แขนงหนึ่ง
ศาสตร์ตัวเลข ตัวเลขศาสตร์
เป็นรากฐานของทุกสรรพสิ่ง
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ ผู้ไม่เข้าใจศาสตร์ตัวเลขเลย กลับตบอีกฝ่ายกระเด็นออกไปด้วยฝ่ามือเดียว
ไม่ต่างจากตอนต่อสู้กับเลิ่งป๋อจ้งเลยแม้แต่น้อย
ชั่วขณะนั้น จีเฟิ่งซีก็ยิ่งสงสัยใคร่รู้คำถามที่เจียงเสี่ยวไป๋จะถามเธอมากขึ้นไปอีก
"จอมมาร ก็ยังเป็นจอมมารคนเดิมนั่นแหละ!"
ถังหยางซดข้าวเปล่าชามสุดท้ายหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกทอดถอนใจ
โล่งอกชะมัด!
น่าเสียดายที่ข้าวของเขาถูกจู่เหลียงแย่งไปหนึ่งชาม ไม่งั้นเขาคงซดต่อได้อีก