“เชิญข้างในสิ!”
จีเฟิ่งซีได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าจะรักษา ก็พยักหน้าเบา ๆ เชื้อเชิญให้เจียงเสี่ยวไป๋เข้าห้อง
เจียงเสี่ยวไป๋เดินสำรวจรอบหนึ่งก่อน พบว่าผ้าม่านเปิดอยู่แล้ว
เขาจึงเดินไปที่หน้าต่าง มองทะเลกว้างใหญ่ข้างนอกแล้วพูดว่า “ครูจี วันนี้ถึงคิวคุณถอดเสื้อผ้าเพื่อรักษาแล้วนะ เปลี่ยนเป็นอีกชุดเถอะ!”
“เหมือนเมื่อวานเลยหรือ?”
เสียงนุ่มนวลดังขึ้น “ถ้านักศึกษาเจียงอยากกระตุ้นอารมณ์ฉัน ไม่รู้ว่าจะจริงจังกว่านี้ได้ไหม?”
“เอ่อ……”
เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมามองจีเฟิ่งซี เห็นผู้หญิงคนนี้นั่งอยู่ขอบเตียง ดวงตาคู่นั้นใสแจ๋วจ้องมองเขา
“คุณรู้หมดแล้วหรือ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
งั้นก็น่าอายหน่อย ๆ ต้องใช้ไม้แข็งแล้วล่ะ
เขาลากเก้าอี้มาตัวหนึ่ง นั่งลงตรงข้ามจีเฟิ่งซี
“จั๊กจี้เท้าเหรอ?”
จีเฟิ่งซียื่นเท้าทั้งสองข้างไปข้างหน้าเบา ๆ “วันนี้ฉันใส่ถุงเท้ายาวผ้าฝ้ายนะ ไม่กลัวแกหรอก!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตะลึงงัน
ใช่แล้ว บนเท้าทั้งสองข้างของจีเฟิ่งซีสวมถุงเท้าผ้าฝ้ายอยู่
ว่าแต่ก็น่ามองดีเหมือนกัน
เจียงเสี่ยวไป๋พิงเก้าอี้แล้วยกมือขึ้นกุมขมับ “รู้ไหม ผู้หญิงฉลาดเกินไปแต่งงานยากนะ!”
“ไม่ต้องมายุ่ง!”
ดวงตาคู่นั้นใสแจ๋วกระพริบปริบ ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋สูดลมหายใจลึก ก่อนจะจ้องแก้วตาคู่นั้นแล้วพูดดุ ๆ ว่า “ว่าไง ถอดเองหรือให้ฉันช่วยถอดดี!”
จีเฟิ่งซีแย้มยิ้ม “กล้าไหมล่ะ?”
พูดจบ จีเฟิ่งซียกขาทั้งสองข้างขึ้น วางเท้างามทั้งคู่ไว้บนตัวเจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตาคู่นั้นใสแจ๋วจ้องมองเขา