“โอ้? มีวิธีงั้นเหรอ?”
ชายในชุดคลุมดำผู้นั้นดูประหลาดใจเล็กน้อย มองไปที่ไช่ฉีแล้วพูดว่า “เท่าที่ฉันรู้มา คนคนนี้สามารถกดดันหลัวเลี่ยแห่งสมาคมซิงหลัวได้ในศาลาเมฆา เห็นได้ชัดว่าฝีมือไม่ธรรมดา!”
อาวุธวิญญาณโบราณนั้นวางไว้ข้าง ๆ เจียงเสี่ยวไป๋สามารถควบคุมมันได้ ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีพลังแข็งแกร่งจริง
จะจัดการเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“สมาคมส่งฉันมา นายคิดว่าฉันมารับแค่ป้ายเท่านั้นงั้นเหรอ?”
ไช่ฉีพูดพร้อมกับยิ้มเย็น “ฆ่าเจ้าเจียงเสี่ยวไป๋คนนี้ก็อยู่ในแผนการด้วย สรุปคือนายวางใจได้ ฉันมีแผนการของฉันเอง!”
พูดจบ แววตาก็ฉายแววโหดเหี้ยม “ของของฉัน และกระบี่หนักของน้องชายก็ไม่ใช่ของที่จะเอาไปได้ง่าย ๆ หรอก!”
“ส่วนนาย แค่เอาของกลับไปให้ได้ก็พอ!” สายตาของไช่ฉีในที่สุดก็หยุดอยู่ที่ชายในชุดคลุม
“ก็ได้!”
คนชุดดำพยักหน้าแล้วพูดว่า “งั้นนายก็ระวังตัวด้วยละกัน!”
พูดจบ เขาก็ไม่ได้อยู่ต่ออีก ถอยหลังหนึ่งก้าว ถือป้ายนั้นแล้วเลือกที่จะจากไป
ไช่ฉีมองส่งคนผู้นั้นออกไปจนลับตา ดวงตาหยีเล็กลงเล็กน้อย
ต่อไปก็เป็นเพียงการรอคอย
มีของสิ่งนั้นอยู่ในมือ ต่อให้เจียงเสี่ยวไป๋จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม
ก็ยังต้องตายอยู่วันยังค่ำ!
อีกด้านหนึ่ง
ในความมืดยามค่ำคืน ชายในชุดคลุมดำคนนั้นออกจากที่พักของไช่ฉี เดินไปพลางหันมามองเป็นระยะ ๆ ท่าทางระแวดระวังอย่างมาก
จนกระทั่งสิบนาทีผ่านไป เขาจึงละสายตากลับไปอย่างสิ้นเชิงแล้วจากไป