หึ่ง……
เจียงเสี่ยวไป๋มองผู้หญิงคนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเก็บกระบี่ที่จ่อคอเธอกลับมาแล้วพูดว่า "เราไม่ได้มีเรื่องอะไรกัน ฉันไม่ฆ่าเธอหรอก!"
จะเรียกว่าผู้หญิงหยุดกะทันหันก็ไม่ถูก
เรียกว่าเขากะระยะได้ดีกว่ากระมัง
ถ้าคลาดไปแม้แต่นิ้วเดียว ผู้หญิงคนนั้นคงกระอักเลือดคาที่แล้ว
"นี่มันไม่ใช่การล่วงเกินสามกลุ่ม แต่เป็นเจ็ดกลุ่ม!"
ผู้หญิงสูดหายใจลึก เกราะน้ำแข็งที่หุ้มกายละลายหายไป แล้วจับจ้องมายังเจียงเสี่ยวไป๋พลางเอ่ย "เชื่อฉันเถอะ นายจะต้องเสียใจแน่!"
"เสียใจ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ทำสีหน้าเรียบเฉย "ตอนแรกเราเอาแค่เจ็ดสิบเม็ด!"
"แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?"
เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่ชายที่ตายแล้ว "หมอนี่บอกให้เราหยิบมาดูสักเม็ด!"
พูดจบก็ชี้ไปที่ชายหัวโล้น "ส่วนหมอนี่บอกเราต้องเอามา ไม่งั้นก็ไม่ปล่อยเราไว้"
สุดท้าย เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่ชายผมขาว "ยังมีอีกคนที่กลัวไม่เกิดเรื่อง นายว่า...ถ้าเป็นนายจะทำยังไง?"
ผู้หญิงอึ้งไป
คำถามของเจียงเสี่ยวไป๋ทำเอาเธอจนปัญญาจริง ๆ
จนตรอก
ไม่มีทางเดิน
"ไม่มีทางเดินใช่ไหมล่ะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองผู้หญิงแล้วพูดขึ้น "ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเดิน ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเลือกก้มหัวหรือเปล่า แต่สำหรับฉัน ทำไม่ได้จริง ๆ!"
"ล่วงเกินหนึ่งกลุ่มก็ล่วงเกินไปแล้ว ล่วงเกินสามกลุ่มก็เช่นกัน ฉันจะกลัวเจ็ดกลุ่มของพวกเธอทำไม?"
"เพราะงั้น ได้โปรด เก็บความคิดไร้เดียงสานั่นไปซะเถอะ...น่าขำ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ ก็มองผู้หญิงคนนั้นอย่างเย็นชาอีกครั้ง "พวกเราไปกันเถอะ!"