"พวกเราเป็นหน่วยบังคับใช้กฎของสถาบัน!"
เสียงของชายคนหนึ่งในสี่ดังขึ้น แววตากวาดมองเจียงเสี่ยวไป๋และพวกสามคน "สถาบันห้ามทำร้ายถึงแก่ชีวิต แต่ในเมื่อทำแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบ!"
"พวกแกสามคน ใครเป็นคนลงมือฆ่า?"
พูดพลางสีหน้าของชายคนนั้นก็เต็มไปด้วยความเย็นชา
ลงมือฆ่าคนโดยตรง นี่ถือเป็นการท้าทายหน่วยบังคับใช้กฎของพวกเขาอย่างแน่นอน
ต่อให้ทำให้คนพิการ ก็ยังต้องพาตัวกลับไป
"ฉันเอง!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นโดยสมัครใจ
ชายคนนั้นมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างประเมิน แววตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
ดูเด็กและหน้าตาสะอาดสะอ้านเช่นนี้ มองอย่างไรก็ไม่ค่อยเหมือนคนที่ลงมือโหดเหี้ยม
แต่ก็ตรงกับคำบรรยายของอาจารย์ที่รับผิดชอบการรายงานตัวนักศึกษาใหม่จริง ๆ ฉะนั้นจึงเอ่ยปากว่า "ถ้าอย่างนั้นนายจะยอมให้เราจับแต่โดยดี หรือจะให้พวกเราสี่คนลงมือ?"
"พวกคุณลงมือเลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่
ยอมให้จับแต่โดยดี?
เขาไม่ได้โง่ขนาดนั้น ถึงจะต้องสู้ตาย ก็ต้องหนีเอาตัวรอด
ชายคนนั้นได้ยินดังนั้น แววตาเย็นชาวาบวูบขึ้นมาทันที เพิ่งจะก้าวนำลงมือก่อน อีกฝั่งหนึ่งพลันมีชายอีกคนร้อง "เดี๋ยวก่อน!"
"เกิดอะไรขึ้น?"
ชายคนนั้นไม่เข้าใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อย
อีกคนไม่พูดอะไร แต่เหงื่อเย็นผุดบนหน้าผาก ชี้ไปที่รถที่ทั้งสามคนขับมา ลูกกระเดือกขยับ "รถคันนี้... นายไม่รู้สึกว่ามันคุ้น ๆ เหรอ?"