หึ่ง!
ในจังหวะที่รอยนิ้วมือของเจียงเสี่ยวไป๋ประทับลงบนอกของชายผู้นั้น
ผลึกน้ำแข็งพลันปรากฏขึ้นที่หน้าอกของเขา
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว เพิ่มแรงกด ในชั่วพริบตาที่ผลึกน้ำแข็งแตกสลาย รอยนิ้วก็ประทับลงไปตรง ๆ
โครม!
ชายผู้นั้นสีหน้าแข็งค้าง มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างไม่อยากเชื่อ
ชิบหายแล้ว!
ไอ้หนูนี่มันกล้าจริง ๆ?
เขาอยากจะอาศัยแรงที่ยังเหลืออยู่พูดอะไรสักสองสามคำ แต่น่าเสียดายที่ความมืดมิดไร้สิ้นสุดได้กลืนกินเขาไปอย่างสมบูรณ์
เสียใจไหม?
นี่เป็นคำถามที่เขามักใช้ถามคนอื่น
ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาต้องถามตัวเอง
ถ้ายังมีโอกาสมีชีวิตอยู่
เขาอยากจะบอกว่า เสียใจโคตร ๆ เลย
แต่น่าเสียดาย เมื่อพลาดโอกาสไปแล้ว ก็พลาดไปจริง ๆ ...
เมื่อมองชายผู้นั้นล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก เจียงเสี่ยวไป๋ก็เงยหน้าขึ้น สายตามองไปทางโถงใหญ่
ที่นั่นมีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
ดูอายุยังน้อยเช่นกัน
ตอนนี้สายตาของนางมองไปที่ชายซึ่งสิ้นลมหายใจอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง แล้วมองผนังที่พังทลาย
รูม่านตาหดตัว ในที่สุดก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เฮ้ ไอ้เด็กใหม่ เพิ่งเข้ามาในสถาบันก็ทำตัวเด่นขนาดนี้ ระวังจะมีเรื่องได้นะ!"
"โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจ้ายังฆ่าคนอีก ต้องถูกสถาบันลงโทษขั้นสูงสุด ไล่ออกจากสถาบัน..."
สถาบันเละเทะจริง
แต่ก็มีเส้นตายอยู่อย่างหนึ่ง คือห้ามตาย
เจียงเสี่ยวไป๋นี่ดีจริง ลงมือหนักเลย