"เกิดอะไรขึ้น?"
จี้เทียนมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ยอมรับอย่างกล้าหาญ ก็อดแปลกใจไม่ได้เล็กน้อย
จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปมองชายชราหลังค่อม
ชายชราหลังค่อมสายตาเลื่อนลอยไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "โอ้ เด็กหนุ่มในตระกูลเรา อ้างว่ามีหลักฐาน จะมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้พ่อแม่ของเขา!"
พูดจบ สายตาชายชราหลังค่อมก็ตกไปที่หยวนหยุน พร้อมพูดต่อว่า "แต่ข้าว่า เรื่องหลักฐานไม่หลักฐานค่อยว่ากัน"
"ตอนนี้เจ้าพาคนนอกมาทำให้ตระกูลหยวนพังพินาศ แบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนปกติควรทำ!"
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงชายชราหลังค่อมเย็นลง และจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นชา "หรือว่าพวกเจ้าใช้ข้ออ้างในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่แท้จริงแล้วคิดจะก่อกบฏ?"
"โอ้?"
จี้เทียนฟังแล้ว สายตากลับมาจับที่เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง "เป็นอย่างนั้นจริงหรือ?"
ระหว่างที่พูด อำนาจที่มองไม่เห็นก็แผ่ขยายออกไป
ทำให้ทั่วทั้งบริเวณอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงของหยวนหยุนก็ดังขึ้นก่อน "ท่านพูดเกินไปแล้ว!"
พูดจบ สายตาหยวนหยุนก็มองไปที่ชายชราหลังค่อม "เขาเป็นสามีของฉัน ไหนเลยจะเป็นคนนอก?"
"ตอนนี้เขาแค่โกรธแทนฉันเท่านั้น ยังไงก็ไม่ถึงขั้นที่ท่านว่ากบฏหรอกนะ!"
น้ำเสียงของหยวนหยุนเต็มไปด้วยความสงบในตอนนี้
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น แล้วก็นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไร
อันที่จริง ความตั้งใจเดิมของเขาคือจะสู้ตรง ๆ