"อันดับสิบสามตามติดอันดับสี่?"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังคำพูดของมิหลุนแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ทำไม? คนนี้มีปัญหาอะไรหรือ?" มิหลุนถาม
เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เปลี่ยนใจกลางคัน "ไม่มีอะไร ฉันแค่เห็นว่าอันดับสิบสามพลังหมัดไม่แรงมาก แต่กลับลงจากเวที รู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย!"
ตอนนี้เขาตื่นตัวสุด ๆ
ไม่สู้ซึ่งหน้า เพราะกลัวว่าเขาจะจับพิรุธอะไรได้หรือ?
"ว่าไงดีล่ะ!"
มิหลุนลังเลเล็กน้อยก่อนพูด "อันดับสิบสามเก่งมาก อย่างน้อยติดท็อปสิบได้สบาย แต่เขาดันอยู่ที่สิบสามมาตลอด เหตุผลก็เพราะอันดับสี่สั่งให้เขาไปติดอยู่ตรงนั้น!"
"แล้วถ้าคนที่เก่งขนาดนี้มาโค่นนายก่อน หน้าตาของอันดับสี่จะเอาไปไว้ไหนล่ะ!"
"นายหมายความว่าอันดับสี่สั่งให้เขาออมมือ?" เจียงเสี่ยวไป๋ถาม
"อืม เป็นไปได้สูงมาก!"
มิหลุนตอบ "เจ้าหมอนั่นอันดับสี่ชื่อเฮย์เซ่อ เป็นคนหยิ่งทะนงมาตลอด คิดว่าตัวเองจะครองอันดับหนึ่งได้มาตลอด แต่ดันสู้กับอันดับสามไม่ได้ ท้าสู้หลายครั้งก็ไม่มีใครรับ เลยคาอยู่ที่อันดับสี่!"
"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง!"
เจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตาลง "งั้นเจ้าเฮย์เซ่อนี่พักอยู่ชั้นสิบใช่ไหม?"
เขานึกถึงชายคนที่ตอนสาย ๆ ลงมาจากชั้นสิบสอง แล้วจ้องมองเขาจากชั้นบนตลอดเวลา
สายตาท้าทายนั้น เขาจำได้ติดตา
"ใช่แล้ว อยู่ชั้นสิบจริง ๆ!" มิหลุนพยักหน้า
"งั้นก็ต้องเป็นเขาล่ะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตาลง อันดับสี่ก็คือดยุคนั้นสินะ?