"สำเร็จแล้ว?"
ร่างนั้นมองไนเกอร์ น้ำเสียงแฝงความประหลาดใจ
"อืม!"
ไนเกอร์พยักหน้า มองร่างนั้นพลางกล่าวเรียบ ๆ ว่า "ราบรื่นกว่าที่ข้าคิดไว้มาก!"
"ไม่ว่าอย่างไร สำเร็จก็ดีแล้ว!"
ร่างนั้นกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "และยังสำเร็จถูกจังหวะเสียด้วย เพราะ...พรุ่งนี้บ่ายจะมีละครดี ๆ ให้ดู!"
"โอ?"
ไนเกอร์สงสัยขึ้นมา "ละครอะไรหรือ?"
"หมายเลขแปดจะท้าสู้เก้าอันดับแรกบนกระดานพรุ่งนี้บ่าย หวังทะลวงขึ้นสู่อันดับหนึ่งในคราวเดียว!"
ร่างนั้นยิ้มบาง "ตามแผนของข้า ไม่รู้ว่าจะแย่งดาบเล่มนั้นมาได้หรือไม่ หากแย่งไม่ได้ ก็ต้องพึ่งเจ้าแล้ว!"
"โอ? เจ้าใช้เขา แล้วเขารู้ตัวหรือไม่?"
ไนเกอร์ได้ยินคำพูดของร่างนั้น ก็หัวเราะเบา ๆ ทันที
ร่างนั้นสีหน้าสงบนิ่งกล่าวว่า "เจ้าไม่คิดว่านั่นควรเป็นเกียรติของเขาหรอกหรือ?"
"นั่นก็หมายความว่า...ข้าก็ควรได้รับเกียรติเช่นนั้นด้วย?" ไนเกอร์มองร่างนั้นพร้อมเย้ยหยันอีกครั้ง
ร่างนั้นหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า "เจ้ากับเขาแตกต่างกัน พวกเราสองคนต่างหากที่ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน...มิใช่หรือ?"
ไนเกอร์พยักหน้า
"เอาล่ะ ดีฟกับพรรคพวกดูเหมือนจะมาถึงแล้ว ข้าไม่เหมาะจะอยู่ที่นี่นาน!"
ร่างนั้นกล่าวจบก็ถอยหลังก้าวหนึ่ง ร่างพรางหายไปในความมืดแห่งรัตติกาล
ไนเกอร์มองส่งร่างนั้นหายลับไป
แววตายิ่งฉายความเยือกเย็น
ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันงั้นหรือ?
อาจจะกระมัง...
อีกอย่าง หมายเลขแปดงั้นหรือ?
แต่ก่อนเขาไม่เคยใส่ใจ