เหลืออีกห้านาทีจะครบสิบนาที
บนเวทีประลองยังมีคนเหลืออยู่สามคน
จากยี่สิบคน เหลือเพียงสิบเจ็ด
ทุกคนในที่นั้นกลืนน้ำลายพร้อมกัน
ให้ตายสิ
น่าหงุดหงิดจริง!
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็หรี่ตามองคนทั้งสามบนเวที
สามคนนี้ไม่ธรรมดาเลยสักนิด
น่าจะเป็นพวกอันดับต้น ๆ ใช่ไหม?
อันดับสิบ, สิบเอ็ด, สิบสอง?
แต่แล้วยังไงล่ะ?
ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋เคลื่อนไหวอีกครั้ง พริบตาก็เข้าใกล้ทั้งสามคน
ยกมือขวาขึ้น เล็งเป้าไปที่คนหนึ่ง พลังปราณพลุ่งพล่าน พัดพาพลังธรรมชาติ ราวกับกองทัพม้านับหมื่น
แค่ฝ่ามือเดียวงั้นหรือ?
ไม่ใช่
มืออีกข้างของเขาก็กางออกในตอนนั้นด้วย
เพียงตูมเดียว คนหนึ่งก็ร่วงลงจากเวที
ภาพนี้ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว
มันผิดปกติ
การที่เขากางมืออีกข้าง ก็แค่เพื่อไม่ให้ทั้งสามรวมพลังโจมตีเขาได้
พูดได้ว่าแรงไม่ได้รุนแรงมาก
แต่คนคนนั้นกลับตกลงเวที?
เหมือนมีเจตนาปล่อยให้ชนะ
เขากวาดสายตามองสำรวจ พบว่าคนผู้นั้นสีหน้าเรียบเฉย ดูเหมือนปกติ
แต่เพราะปกตินี่แหละ ยิ่งน่าสงสัยมากขึ้น
ตอนนี้เขาแสดงออกอย่างโอหังขนาดนี้ อีกฝ่ายไม่ควรจะโกรธแค้นหรือ?
ถึงคนคนนี้จะสุขุมลึกซึ้ง สีหน้าก็ต้องมีปฏิกิริยาบ้างสิ
ชั่วพริบตาเดียว เจียงเสี่ยวไป๋ก็อาศัยจังหวะสลับตัว ใช้แรงสั่นสะเทือนซัดคนที่เล็งเป้าไว้ตกลงเวที
เพียงชั่วอึดใจ บนเวทีก็เหลือเพียงคนเดียว
รอบด้านตอนนี้มีแต่เสียงกลืนน้ำลาย
แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
เจ้าหมายเลขแปดนี่แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
มีศักยภาพพอจะประมือกับสามอันดับแรกได้เลย