“ดูเหมือนจะเป็นการประลองยุทธ์!”
ถังหยางมองไปทางเวทีประลอง แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ
เพิ่งเช้าก็มีการประลองแล้ว?
ทั้งสองจึงเดินเข้าไปด้วยกัน
เมื่อเข้าใกล้ สีหน้าของถังหยางพลันชะงักไป สายตาสั่นไหว กัดฟันพูดว่า “พี่ใหญ่ เมื่อวานไอ้หมอนั่นแหละที่จัดการฉัน!”
“นาย...ต้องเอาศักดิ์ศรีคืนมาให้ฉันให้ได้นะ!”
ถังหยางพูดด้วยความโกรธ
แต่พูดจบ กลับพบว่าถังหยางไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ มองไปบนเวที ลูกกระเดือกขยับ สายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
จอมมารมาไทเปแล้ว?
เขาคิดว่าตัวเองตาฝาด
ถังหยางจึงขยี้ตา ยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขา คือจอมมาร จริง ๆ!
“พี่ใหญ่ ไม่เป็นอะไรนะ?”
ถังหยวนมองท่าทางของถังหยาง เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
จู่ ๆ พี่ชายของเขาก็มีอาการแบบนี้ไปได้ นาน ๆ ทีจะเห็น
ขณะครุ่นคิด สายตาของเขาจึงมองไปยังเวทีอีกครั้ง
เมื่อกี้เอาแต่มองเจียงเสี่ยวไป๋ ยังไม่ได้ดูเลยว่าคู่ต่อสู้คือใคร พอสายตาจับไป รูม่านตาหดตัวลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “เลิ่งป๋อจ้ง?”
คนรับใช้ของคนผู้นั้นนี่นา?
เจียงเสี่ยวไป๋ประลองกับเขางั้นหรือ?
“เลิ่งป๋อจ้ง?”
ถังหยางมองถังหยวนแวบหนึ่ง “ใคร?”
“นายของเขาชื่อจู่เหลียง!”
ถังหยวนพูด “นายที่มีพลังน่าสะพรึงกลัวมาก!”
“น่าสะพรึงกลัว...”
ถังหยางลูกกระเดือกขยับ สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
น่าสะพรึงกลัวแค่ไหน?
น่าสะพรึงกลัวกว่าจอมมารอีกงั้นหรือ?